Όταν ένα παιδί απευθύνεται σε εμάς για να μιλήσει για κάτι που το προβληματίζει, το πιο ουσιαστικό πρώτο βήμα είναι να του αφιερώσουμε την προσοχή μας.
Ας μην το διακόψουμε για να του πούμε τι να κάνει, ούτε ας σπεύσουμε να αποφασίσουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Επίσης, αποφεύγουμε να μειώνουμε όσα νιώθει λέγοντας «δεν είναι τίποτα» ή «θα σου περάσει».
Ένα συμβάν μπορεί στα δικά μας μάτια να φαίνεται μικρής σημασίας, όμως εκείνη τη στιγμή ίσως να αποτελεί όλο τον κόσμο του παιδιού.
Έντονα συναισθήματα μπορεί να προκύψουν από μια σύγκρουση με φίλο, μια σχολική αποτυχία, την αίσθηση ότι αδικήθηκε ή έναν φόβο που δεν μπορεί εύκολα να εκφράσει.
Αφήστε το παιδί να πει ολόκληρη την ιστορία του. Κρατήστε οπτική επαφή, παραμερίστε το κινητό και με τη στάση σας δείξτε του ότι έχει την αμέριστη προσοχή σας εκείνη τη στιγμή.
Η ουσιαστική ακρόαση αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς τρόπους για να εκφράσετε την αγάπη σας.
Βοηθώντας το παιδί να βρει λύση, χωρίς να του δίνετε έτοιμη απάντηση
Άλλο είναι να στηρίζετε τα παιδιά σας ώστε να ανακαλύψουν μια λύση και άλλο να τους λέτε διαρκώς εσείς ποια βήματα να ακολουθήσουν.
Αντί να παίρνετε κάθε φορά τον ρόλο του «ειδικού», δώστε τους κίνητρο να συμμετέχουν ενεργά στην προσπάθεια να βρουν απάντηση.
Με τέτοιες συζητήσεις, τα παιδιά εξασκούνται στο να σταθμίζουν τις επιλογές τους, να σκέφτονται με μεγαλύτερη ψυχραιμία και να αναλαμβάνουν σιγά σιγά την ευθύνη για όσα αποφασίζουν.
Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείτε πάντοτε με τις προτάσεις τους, ούτε να κρατάτε κρυφή τη γνώμη σας. Το ζητούμενο είναι να τους αφήνετε χώρο για να καλλιεργήσουν τη δική τους κρίση.
Μην προσπαθείτε να προφυλάξετε το παιδί από κάθε δυσκολία
Είναι απόλυτα φυσικό να επιθυμείτε τα παιδιά σας να είναι χαρούμενα και ασφαλή. Ωστόσο, αν προσπαθείτε υπερβολικά να απομακρύνετε κάθε εμπόδιο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα προετοιμάζετε για τις δυσκολίες της ζωής.
Χρειάζεται να έχουν τη δυνατότητα να δοκιμάζουν, να κάνουν λάθη, να απογοητεύονται και να ξεκινούν ξανά. Τέτοιες εμπειρίες συμβάλλουν στην αυτοπεποίθηση, την επιμονή και τη συναισθηματική ανθεκτικότητά τους.
Για παράδειγμα, αν προκύψει διαφωνία με συμμαθητή, μην παρεμβαίνετε αμέσως κάθε φορά. Στηρίξτε τα ώστε να εξετάσουν πώς θα εκφράσουν τα συναισθήματά τους, θα επικοινωνήσουν και θα χειριστούν το ζήτημα.
Υπάρχουν, βέβαια, καταστάσεις που απαιτούν να παρέμβετε άμεσα, ιδίως αν κινδυνεύει η ασφάλειά τους ή υπάρχει σοβαρή ψυχολογική επιβάρυνση. Στις συνηθισμένες δυσκολίες, όμως, αφήστε τα να εξασκήσουν τις δικές τους δεξιότητες.
Παρατηρήστε και όσα το παιδί δεν εκφράζει με λόγια
Δεν είναι εύκολο για κάθε παιδί να μιλήσει για τα συναισθήματά του. Μερικά μιλούν ασταμάτητα, άλλα αποσύρονται, ενώ κάποια δείχνουν θυμό ή εκνευρισμό όταν κάτι τα απασχολεί.
Όταν συνομιλείτε μαζί τους, προσπαθήστε λοιπόν να προσέχετε τόσο αυτά που λένε όσο και τον τρόπο που συμπεριφέρονται.
Παρατηρήστε τη χροιά της φωνής, τις εκφράσεις και τις κινήσεις του σώματος. Αποφεύγουν την οπτική επαφή; Κομπιάζουν όταν προσπαθούν να ολοκληρώσουν μια πρόταση; Φαίνονται πιο αναστατωμένα απ’ όσο δείχνουν;
Μην τα πιέζετε να απαντήσουν και μην περιμένετε να σας πουν τα πάντα αμέσως. Φροντίστε να υπάρχει ένα περιβάλλον όπου θα νιώθουν ελεύθερα να μιλήσουν όταν είναι έτοιμα, χωρίς να φοβούνται την κριτική ή την τιμωρία.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/paidi-goneis/paidi-doste-toy-ti-voitheia-sas-akoygontas-to/30139





