Αποβολή: Δέκα χρόνια μετά, εξακολουθώ να πενθώ το μωρό που έχασα

Προειδοποίηση: Το άρθρο αναφέρεται σε απώλεια κύησης.

Καθάριζα την κουζίνα μου με την ποπ μουσική να παίζει δυνατά από ένα ηχείο, όταν έριξα μια ματιά στο ψηφιακό ημερολόγιο στον πάγκο. Τότε το είδα: ένα emoji πεταλούδας που εμφανίζεται κάθε 21 Αυγούστου, για να θυμίζει την ημέρα που έχασα την εγκυμοσύνη μου.

Συνταράχτηκα. Αυτή τη φορά, όμως, όχι εξαιτίας της αποβολής. Είχα ξεχάσει την ημερομηνία. Για πρώτη φορά μέσα σε δέκα χρόνια, η μέρα που σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του μωρού μου είχε περάσει από το μυαλό μου χωρίς να την προσέξω.

Η απουσία καρδιακού παλμού στο ραντεβού της 12ης εβδομάδας

Δεν δυσκολεύομαι να επιστρέψω με τη σκέψη σε εκείνη τη μέρα. Στο ραντεβού της 12ης εβδομάδας, η γιατρός πέρασε τον φορητό ανιχνευτή καρδιακών παλμών πάνω από την κοιλιά μου, ψάχνοντας έναν χτύπο που δεν θα έβρισκε ποτέ. Παρακολουθούσα τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια της να βαθαίνει καθώς μετακινούσε τη συσκευή. Προσπάθησε να με καθησυχάσει, λέγοντας πως μπορεί να υπήρχε κάποιος λόγος που δεν έβρισκε τον παλμό. Παρ’ όλα αυτά, κρίθηκε σκόπιμο να κάνω υπερηχογράφημα.

Πήγα σε άλλο χώρο. Δεν τηλεφώνησα σε κανέναν· προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι «όλα είναι καλά». Περίμενα νευρικά, κουνώντας πάνω κάτω το πόδι μου και ακούγοντας μήπως φωνάξουν το όνομά μου.

Όταν ήρθε η σειρά μου, ξάπλωσα στο εξεταστικό κρεβάτι, έτοιμη να νιώσω το κρύο τζελ στην κοιλιά μου. Έπειτα κοίταξα την οθόνη στον τοίχο, καθώς η τεχνολόγος υπερήχων προσπαθούσε να εντοπίσει το μωρό μου.

Ο υπέρηχος και η είδηση της απώλειας κύησης

Και να το. Στην οθόνη φάνηκε το δεύτερο παιδί μου. Οι εικόνες αυτές δεν είναι πάντα εύκολο να διαβαστούν, αλλά μπορούσα καθαρά να ξεχωρίσω ένα κεφάλι, ένα σώμα και τέσσερα άκρα. Όμως τα άκρα δεν κινούνταν και η τεχνολόγος παρέμενε σιωπηλή. Πάτησε κουμπιά, έβγαλε εικόνες και συνέχισε να κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή της. Όταν τελείωσε, είπε: «Θα έρθει ο γιατρός να σας μιλήσει» και βγήκε γρήγορα από την πόρτα.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, μπήκε κάποιος άλλος και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω σε ένα διαφορετικό δωμάτιο. Τώρα καταλαβαίνω ότι καταλάμβανα πολύτιμο χώρο κοντά στον εξοπλισμό των υπερήχων. Θα τον χρειάζονταν για το επόμενο ραντεβού, ενώ η είδηση που επρόκειτο να ακούσω ίσως με άφηνε για ώρα ακίνητη, σοκαρισμένη.

Ακόμη και δέκα χρόνια αργότερα, θυμάμαι εκείνη τη στιγμή με απόλυτη καθαρότητα. Θυμάμαι τη σκληρή πλαστική καρέκλα όπου κάθισα. Θυμάμαι να κοιτάζω γύρω μου και να συνειδητοποιώ ότι ο μισός χώρος χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη. Υπήρχαν κούτες με χαρτιά, υπολείμματα από διαφημιστικά έντυπα και διάφορα αντικείμενα που περίμεναν να βρουν τη θέση τους. Δίπλα μου, πάνω σε ένα μικρό τραπέζι, υπήρχε ένα κουτί με χαρτομάντιλα.

Η στιγμή που έμαθα ότι το μωρό μου είχε πεθάνει

Όταν μπήκε ο γιατρός, συστήθηκε. Δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το θλιμμένο ύφος του όταν είπε: «Δεν έχω καλά νέα». Ένιωσα σαν να χάθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Τηλεφώνησα στον σύζυγό μου κλαίγοντας και με δυσκολία κατάφερα να πω: «Δεν υπάρχει καρδιακός παλμός». Έπειτα τηλεφώνησα απελπισμένη στη μητέρα μου για να της πω το ίδιο.

Δεν θυμάμαι πώς επέστρεψα στο σπίτι της γιαγιάς μου, όπου εκείνη πρόσεχε τον δίχρονο γιο μου. Ξέρω ότι οδήγησα, όμως η ανάμνηση είναι θολή, καλυμμένη από τη θλίψη, τον φόβο και το άγχος που με είχαν κατακλύσει.

Μόλις έφτασα, κατέρρευσα στην αγκαλιά της γιαγιάς μου. «Δεν βρήκαν καρδιακό παλμό», είπα, προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ενώ ο γιος μου μας παρακολουθούσε με προσοχή. Εκείνη με έσφιξε στην αγκαλιά της και με άφησε να λυγίσω.

Παλίνδρομη κύηση και η ημέρα της αποβολής

Είχα μια παλίνδρομη κύηση: το σώμα μου δεν είχε αντιληφθεί ότι το μωρό που μεγάλωνε μέσα μου είχε πεθάνει. Από το μέγεθος και την ανάπτυξή του, οι γιατροί μπόρεσαν να εκτιμήσουν ότι η καρδιά του πιθανότατα σταμάτησε να χτυπά στις 10,5 εβδομάδες. Έτσι άρχισα να σημειώνω την 21η Αυγούστου ως την ημέρα που πέθανε το μωρό μου.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, περίμενα με αγωνία τόσο αυτή την ημερομηνία όσο και την πιθανή ημερομηνία τοκετού, καθώς πλησίαζαν. Ήξερα ότι θα ήταν δύσκολες μέρες. Τα πρώτα χρόνια, φρόντιζα να μην έχω πολλές υποχρεώσεις, ξέροντας πως το πένθος θα με παρέσυρε ξανά. Κάθε 21 Αυγούστου περνούσα το πρωινό αναπολώντας τη μέρα που έμαθα τα νέα, φέρνοντας στο μυαλό μου κάθε λεπτομέρεια και αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν. Έψαχνα για σημάδια πεταλούδων, που μετά την αποβολή έγιναν για μένα ένα σύμβολο ελπίδας.

Δέκα χρόνια αργότερα, όμως, με είχε απορροφήσει μια πολύ γεμάτη καθημερινότητα. Είμαι εργαζόμενη μητέρα με δύο παιδιά σχολικής ηλικίας και περνώ μεγάλο μέρος του χρόνου μου πηγαίνοντάς τα από ραντεβού για παιχνίδι σε προπονήσεις.

Πένθος για την αποβολή δέκα χρόνια αργότερα

Το ότι η 21η Αυγούστου δεν στέκεται πια πάνω μου σαν σκοτεινό σύννεφο είναι πιθανότατα καλό σημάδι. Τα πρώτα χρόνια, αφήνοντας το πένθος να με κατακλύσει, έδωσα στο μυαλό, στο σώμα και στην καρδιά μου τον χώρο να απελευθερωθούν από την ένταση και τον πόνο. Το ότι ξέχασα την ημερομηνία έφερε, ωστόσο, ένα διαφορετικό είδος θλίψης. Μου θύμισε πόσο δρόμο έχω διανύσει — και πόσο δρόμο δεν πρόλαβε να διανύσει το μωρό μου.

Δέκα χρόνια μετά, εξακολουθώ να πενθώ την αποβολή μου, όμως το πένθος έχει αλλάξει μορφή. Θα αναρωτιέμαι πάντα τι θα γινόταν αυτή η μικρή ζωή και γιατί δεν της δόθηκε η ευκαιρία. Θα σταματώ πάντα για λίγο για να θυμηθώ την ελπίδα, τη χαρά και την αγάπη που ένιωθα τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης, ακόμη κι αν χρειάζομαι το ημερολόγιο για να μου το θυμίσει.

Και, πάνω απ’ όλα, θα συνεχίσω να μιλάω γι’ αυτό. Με τον καιρό, το πένθος έχει χαλαρώσει το ασφυκτικό του κράτημα στην καρδιά και στα συναισθήματά μου. Αυτό που έχει απομείνει μοιάζει περισσότερο με εργαλείο: εμφανίζεται όταν χρειάζεται να στηρίξω κάποιον. Δυναμώνει τη φωνή μου, ώστε να μπορώ να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που περνούν τη δική τους απελπισία.

Απώλεια κύησης και στήριξη σε όσους πενθούν

Μία στις τέσσερις γυναίκες θα βιώσει απώλεια κύησης ή βρέφους στη διάρκεια της ζωής της. Είμαι μία από αυτές τις τέσσερις και ελπίζω ότι, μοιραζόμενη την ιστορία μου, θα βοηθήσω κάποια άλλη να νιώσει λιγότερο μόνη στον πόνο της, σε όποιο σημείο της διαδρομής του πένθους κι αν βρίσκεται.

Ο Οκτώβριος είναι ο Μήνας Ευαισθητοποίησης για την Απώλεια Κύησης και Βρέφους. Αν εσείς ή κάποιος γνωστός σας αντιμετωπίζει δυσκολίες με την ψυχική υγεία μετά από απώλεια κύησης ή βρέφους, μπορείτε να καλέσετε την Εθνική Γραμμή Ψυχικής Υγείας της Μητέρας των ΗΠΑ, στο 1-833-9-HELP4MOMS (1-800-943-5746). Η δωρεάν και εμπιστευτική υπηρεσία παρέχει πρόσβαση σε εκπαιδευμένους συμβούλους και πηγές υποστήριξης όλο το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, στα αγγλικά, τα ισπανικά και περισσότερες από 60 ακόμη γλώσσες. Προσφέρει υποστήριξη και πληροφορίες για την περίοδο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη.