«Εγώ θέλω να παίξουμε κυνηγητό!», «όχι, εγώ θέλω κρυφτό!». Έτσι, ο ενθουσιασμός ενός παιχνιδιού μπορεί γρήγορα να δώσει τη θέση του σε διαφωνίες, θυμό ή ακόμη και δάκρυα. Πρόκειται για γνώριμες σκηνές στους γονείς, οι οποίες όμως προσφέρουν ένα πολύτιμο μάθημα. Οι φιλίες δεν στηρίζονται μόνο στις ευχάριστες στιγμές, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις διαφωνίες. Ανάμεσα στις βασικές κοινωνικές δεξιότητες που μπορούμε να ενισχύσουμε στα παιδιά είναι η ευελιξία: να αναγνωρίζουν ότι οι άλλοι ενδέχεται να θέλουν κάτι διαφορετικό, να αναζητούν άλλες λύσεις και να συνεχίζουν να χαίρονται το παιχνίδι, ακόμη κι όταν δεν γίνεται πάντα το δικό τους.
Γιατί η ευελιξία είναι σημαντική στις παιδικές φιλίες;
Στο κοινό παιχνίδι τα παιδιά καλούνται να αποφασίσουν πολλά πράγματα: από την επιλογή του παιχνιδιού και το ποιος θα ξεκινήσει μέχρι τους κανόνες και το τι γίνεται όταν κάποιος χάνει. Η επιμονή να γίνεται πάντοτε αυτό που θέλει ένα παιδί μπορεί να δυσκολέψει τη διατήρηση των φιλικών του σχέσεων, ακόμη κι αν δεν έχει κακή πρόθεση. Όταν, αντίθετα, ακούει τις προτάσεις των άλλων και δέχεται να κάνει μικρές παραχωρήσεις, ενισχύονται η συνεργασία και η χαρά που μοιράζονται. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οφείλει να υποχωρεί διαρκώς ή να αγνοεί τις δικές του ανάγκες. Μαθαίνει πως η φιλία απαιτεί ισορροπία: άλλοτε αποφασίζει εκείνο και άλλοτε ο φίλος του.
4 τρόποι για να ενισχύσετε την ευελιξία του παιδιού στην καθημερινότητα
1. Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει την οπτική του άλλου
Αν το παιδί γυρίσει στενοχωρημένο επειδή ο φίλος του προτίμησε διαφορετικό παιχνίδι, μην αποφασίσετε αμέσως ποιος έχει δίκιο. Μπορείτε να το ρωτήσετε: «Τι λες να ήθελε ο φίλος σου; Μπορεί να είχε κι εκείνος μια ιδέα που ήθελε να δοκιμάσει;». Με αυτή την ερώτηση το ενθαρρύνετε να δει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει άλλες σκέψεις και επιθυμίες.
2. Δείξτε στα παιδιά πώς να συμβιβάζονται
Όταν δύο παιδιά δεν συμφωνούν για το τι θα παίξουν, δοκιμάστε να προτείνετε να εναλλάξουν τις επιλογές τους: «Τι θα λέγατε να παίξετε πρώτα αυτό που θέλει ο ένας και μετά αυτό που θέλει ο άλλος;». Έτσι μπορούν να δουν πως δεν είναι απαραίτητο κάποιος να χάσει για να κερδίσει ο άλλος.
3. Στηρίξτε το παιδί στη διαχείριση της απογοήτευσης
Για ένα παιδί, η ήττα σε επιτραπέζιο ή το να μην το διαλέξουν πρώτο για μια ομάδα μπορεί να φαίνεται πολύ σοβαρό. Αντί να απαντήσετε «Έλα τώρα, δεν έγινε τίποτα», δείξτε ότι αναγνωρίζετε πώς νιώθει: «Καταλαβαίνω ότι στενοχωρήθηκες. Θέλεις να σκεφτούμε τι μπορείς να κάνεις την επόμενη φορά;». Δεν επιδιώκουμε να μην αισθανθεί ποτέ λύπη, αλλά να μπορεί να αντιμετωπίζει τη δυσκολία και να μην εγκαταλείπει αμέσως την προσπάθεια.
4. Γίνετε εσείς το παράδειγμα
Τα παιδιά προσέχουν πώς συμπεριφερόμαστε όταν ανατρέπονται τα σχέδιά μας, όταν κάποιος έχει διαφορετική άποψη ή όταν δεν πετυχαίνουμε αυτό που θέλουμε. Όταν προσαρμοζόμαστε χωρίς να φωνάζουμε, τους δείχνουμε έμπρακτα τι σημαίνει σεβασμός.
Δεν είναι απαραίτητο να ακολουθεί κάθε διαφωνία μια μεγάλη συζήτηση. Μερικές απλές ερωτήσεις μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να εξετάσει κι άλλες δυνατότητες: «πώς θα μπορούσατε να βρείτε μια λύση που να σας αρέσει και στους δύο;» ή «είναι πιο σημαντικό να γίνει πάντα το δικό σου ή να συνεχίσετε να περνάτε όμορφα μαζί;». Με τέτοιες κουβέντες, σταδιακά αντιλαμβάνεται ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύσεις.
Παράλληλα, είναι σημαντικό τα παιδιά να μπορούν να αρνούνται, να εκφράζουν όσα χρειάζονται και να απομακρύνονται από σχέσεις όπου δεν υπάρχει σεβασμός προς αυτά.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/paidi-goneis/paidia-kai-dynates-filies-i-dexiotita-poy-mporei-na-kryvei-to-mystiko/26338
