Φλεγμονή: Ανακαλύφθηκε ένας μηχανισμός που προστατεύει τους υγιείς ιστούς από το ανοσοποιητικό

Επιστήμονες έλυσαν ένα βιολογικό μυστήριο που παρέμενε άλυτο για περισσότερα από 30 χρόνια, αποκαλύπτοντας έναν απρόσμενο τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει τον οργανισμό από τη δική του φλεγμονώδη αντίδραση. Το εύρημα δείχνει ότι ένα χημικό σήμα που προσελκύει ανοσοκύτταρα για την αντιμετώπιση λοιμώξεων συμβάλλει παράλληλα στην προστασία των υγιών ιστών από πιθανές βλάβες.

Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK), οι οποίοι επέλεξαν έναν ασυνήθιστο τρόπο να μελετήσουν τη φλεγμονή: αντί για ποντίκια, που χρησιμοποιούνται συχνά στη βιοϊατρική έρευνα, στράφηκαν στα ψάρια-ζέβρες. Η επιλογή αυτή τους βοήθησε να εντοπίσουν ένα ένζυμο που παρέμενε επί χρόνια ανεξήγητο και να ανακαλύψουν έναν προστατευτικό μηχανισμό που είχε διαφύγει της προσοχής των επιστημόνων.

Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στις 7 Οκτωβρίου στο Nature, θα μπορούσαν να προωθήσουν την έρευνα για τον καρκίνο, τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και το άσθμα. Παράλληλα, ανοίγουν το ενδεχόμενο ανάπτυξης θεραπειών που ενισχύουν τις φυσικές άμυνες του οργανισμού απέναντι στη φλεγμονώδη βλάβη.

Ένα επιστημονικό μυστήριο που ξεκίνησε το 1992

Το μυστήριο ανάγεται στο 1992, όταν ερευνητές του McGill University μελέτησαν ένα μόριο που βοηθά να κατευθύνονται τα ανοσοκύτταρα προς τις εστίες λοίμωξης. Το μόριο, γνωστό ως 5-oxoETE ή 5-oxo-6,8,11,14-eicosatetraenoic acid, είναι ένα λιπαρό μόριο σηματοδότησης που λειτουργεί ως χημικός συναγερμός όταν ο οργανισμός πρέπει να αντιμετωπίσει μια απειλή.

Οι επιστήμονες παρατήρησαν τότε ένα ένζυμο που μπορούσε τόσο να παράγει όσο και να διασπά το 5-oxoETE. Τα ένζυμα είναι πρωτεΐνες που διευκολύνουν τις χημικές αντιδράσεις, όμως οι ερευνητές δεν κατάφεραν να εντοπίσουν το ανθρώπινο γονίδιο που παράγει το συγκεκριμένο ένζυμο.

Η έλλειψη αυτής της γενετικής πληροφορίας αποτελούσε σημαντικό εμπόδιο. Χωρίς να γνωρίζουν ποιο γονίδιο παράγει το ένζυμο, οι επιστήμονες δεν μπορούσαν εύκολα να το τροποποιήσουν στα πειράματα ή να εξετάσουν πώς η δυσλειτουργία του ενδέχεται να συμβάλλει σε ασθένειες. Το ένζυμο έλαβε μια περιγραφική ονομασία με βάση τη χημική του λειτουργία, όμως η γενετική του ταυτότητα παρέμεινε άγνωστη για περισσότερα από 30 χρόνια.

Η πρόοδος ήρθε χάρη στην Yanan Ma, PhD, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Sloan Kettering Institute του MSK. Συνεχίζοντας την προηγούμενη έρευνα του πρώην συναδέλφου της στο εργαστήριο King Lam Hui, PhD, η Ma εντόπισε το ανθρώπινο γονίδιο που παράγει το ένζυμο, επιτρέποντας στους επιστήμονες να μελετήσουν πιο συστηματικά τη λειτουργία του.

Πώς το ανοσοποιητικό μπορεί να βλάψει υγιή κύτταρα

Η Ma εργάζεται στο εργαστήριο του κυτταρικού βιολόγου Philipp Niethammer, PhD, ο οποίος μελετά πώς αντιδρούν τα κύτταρα σε τραυματισμούς, λοιμώξεις και άλλες μορφές στρες. Η ομάδα του εστιάζει στη φλεγμονή, την επιδιόρθωση και την αναγέννηση των ιστών — διαδικασίες που έχουν επίσης σημαντικό ρόλο στον καρκίνο και σε πολλές άλλες ασθένειες.

Όταν επιβλαβή βακτήρια εισέρχονται στον οργανισμό, χημικά σήματα βοηθούν να συγκεντρωθούν στην περιοχή εξειδικευμένα λευκά αιμοσφαίρια. Ένα από αυτά τα σήματα είναι το 5-oxoETE, το οποίο προσελκύει ανοσοκύτταρα ικανά να επιτεθούν στους μικροοργανισμούς.

Η αντίδραση αυτή είναι απαραίτητη για την καταπολέμηση των λοιμώξεων, αλλά δεν είναι ακίνδυνη. Οι ουσίες που απελευθερώνουν τα ανοσοκύτταρα για να καταστρέψουν τα παθογόνα μπορούν να τραυματίσουν και τους γύρω υγιείς ιστούς.

«Κατακλύζουν την περιοχή με τοξικές ουσίες για να σκοτώσουν τα βακτήρια», λέει ο Niethammer. «Αν η αντίδραση ξεφύγει από τον έλεγχο, όμως, μπορεί να προκαλέσει βλάβη σε υγιή κύτταρα».

Το εργαστήριο του Niethammer μελετούσε ήδη επί χρόνια τις μοριακές αντιδράσεις που συμμετέχουν στη σηματοδότηση μέσω του 5-oxoETE. Οι ερευνητές αποκάλυπταν σταδιακά πώς συνεργάζονται τα επιμέρους στοιχεία του συστήματος, αλλά το άγνωστο ένζυμο παρέμενε ένα σημαντικό κομμάτι που έλειπε.

Γιατί τα ψάρια-ζέβρες βοήθησαν εκεί όπου τα ποντίκια δεν μπορούσαν

Οι περισσότερες βιοϊατρικές μελέτες σε ζώα χρησιμοποιούν ποντίκια ή αρουραίους, επειδή πολλά βιολογικά χαρακτηριστικά τους μοιάζουν με εκείνα του ανθρώπου. Ωστόσο, τα συνήθη πειραματόζωα είχαν έναν σημαντικό περιορισμό για το ερώτημα που ήθελαν να απαντήσουν η Ma και οι συνεργάτες της.

«Τα ποντίκια και οι αρουραίοι είναι τα κύρια πρότυπα που χρησιμοποιούνται στη βιοϊατρική έρευνα», λέει η Ma, η οποία το 2023 έλαβε την υποτροφία Marie-Josée Kravis WISE Fellowship για την έρευνά της στην εν λόγω οδό. «Είναι λογικό — είναι θηλαστικά και υπάρχει περίπου 80% επικάλυψη ανάμεσα στα γονίδιά τους και στα δικά μας».

Παρά τις ομοιότητες, τα ποντίκια δεν διαθέτουν γνωστό υποδοχέα ανοσοκυττάρων που να αναγνωρίζει το 5-oxoETE. Χωρίς αυτόν τον υποδοχέα, οι ερευνητές δεν μπορούν να μελετήσουν ολόκληρη τη διαδικασία σηματοδότησης σε ποντίκια.

Τα ψάρια-ζέβρες, αντίθετα, έχουν διατηρήσει τον απαραίτητο βιολογικό μηχανισμό.

«Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να μελετήσεις την οδό στα ποντίκια», λέει η Ma. «Στα ψάρια, όμως, η οδός παραμένει ακέραιη. Επομένως, η επιλογή του σωστού εναλλακτικού μοντέλου ήταν καθοριστική για να κατανοήσουμε καλύτερα πώς αντιδρά ο ανθρώπινος οργανισμός».

Η χρήση ψαριών-ζέβρα επέτρεψε στους επιστήμονες να εξετάσουν τη λειτουργία του σήματος σε έναν ζωντανό οργανισμό και τελικά συνέβαλε στην αποκάλυψη μιας λειτουργίας που δεν είχε εντοπιστεί επί δεκαετίες.

Εντοπίζεται το ένζυμο που έλειπε

Πριν μελετήσουν τη διαδικασία στα ψάρια-ζέβρες, η Ma και ο Hui αναζήτησαν την προέλευση του ενζύμου σε καλλιεργημένα ανθρώπινα κύτταρα.

Επέλεξαν αρκετά πιθανά γονίδια και τα απενεργοποίησαν συστηματικά, αναζητώντας αλλαγές στη δραστηριότητα του ενζύμου. Ένα από τα υποψήφια γονίδια έδωσε καθοριστικό αποτέλεσμα.

Όταν η Ma απενεργοποίησε το γονίδιο DHRS7, το ένζυμο έπαψε να λειτουργεί. Το πείραμα έδειξε ότι το DHRS7 ήταν το γονίδιο που αναζητούσαν οι ερευνητές από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Πρόσθετες δοκιμές με την εκδοχή του γονιδίου στα τρωκτικά έδειξαν σχεδόν μηδενική ενζυμική δραστηριότητα. Το αποτέλεσμα ήταν συμβατό με την απουσία του υποδοχέα του 5-oxoETE στα ποντίκια και υπέδειξε ότι τα τρωκτικά είχαν χάσει σημαντικές λειτουργίες που σχετίζονται με αυτό το σύστημα σηματοδότησης.

Ο εντοπισμός του DHRS7 έλυσε το χρόνιο μυστήριο και συνέδεσε την έρευνα της Ma με ένα ξεχωριστό ερευνητικό πρόγραμμα στο ίδιο εργαστήριο, το οποίο συντόνιζε ο μεταδιδακτορικός ερευνητής Miklos Lengyel, MD, PhD.

«Συνήθως, όταν μια δημοσίευση έχει δύο πρώτους συγγραφείς, όπως η Yanan και ο Miklos, πρόκειται για μία ιστορία στην οποία δύο άνθρωποι συνέβαλαν εξίσου», λέει ο Niethammer. «Αυτή η δημοσίευση, όμως, είναι διαφορετική. Περιλαμβάνει δύο ξεχωριστά ερευνητικά προγράμματα, με επικεφαλής δύο διαφορετικούς συγγραφείς, τα οποία συνδυάστηκαν σε μια ευρύτερη ανακάλυψη. Και θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να το επισημάνουμε».

Ένα απρόσμενο αποτέλεσμα ανατρέπει τις προβλέψεις

Την ώρα που η Ma μελετούσε το ένζυμο, ο Lengyel χρησιμοποιούσε ψάρια-ζέβρες για να ερευνήσει την κολίτιδα, μια φλεγμονώδη πάθηση του παχέος εντέρου. Στα πειράματά του απενεργοποιούσε επιλεγμένα γονίδια για να διαπιστώσει πώς επηρεάζουν τη φλεγμονή στο έντερο.

Ένα πείραμα έδωσε ένα ιδιαίτερα αινιγματικό αποτέλεσμα.

Ο Lengyel αφαίρεσε το γονίδιο hcar1-4, την εκδοχή του ανθρώπινου γονιδίου OXER1 στα ψάρια-ζέβρες. Το γονίδιο αυτό παράγει τον υποδοχέα που αναγνωρίζει το 5-oxoETE και επιτρέπει στα κύτταρα να ανταποκρίνονται στο σήμα του.

Επειδή το 5-oxoETE βοηθά στην προσέλκυση ανοσοκυττάρων και στην έναρξη της φλεγμονής, οι ερευνητές περίμεναν ότι η αφαίρεση του υποδοχέα του θα αποδυνάμωνε αυτή την αντίδραση.

«Αν αφαιρέσεις τον υποδοχέα που ανιχνεύει το σήμα, θα περίμενες λιγότερη φλεγμονή, όχι περισσότερη», λέει ο Lengyel.

Αντί γι’ αυτό, τα ψάρια-ζέβρες εμφάνισαν από μόνα τους φλεγμονή στο έντερο, χωρίς να υπάρχει λοίμωξη.

Αρχικά, οι ερευνητές εξέτασαν το ενδεχόμενο να ευθύνονται τα ουδετερόφιλα, τα λευκά αιμοσφαίρια που συνήθως προσελκύει το σήμα. Ωστόσο, η αφαίρεση αυτών των ανοσοκυττάρων δεν εξάλειψε τη φλεγμονή.

Το απρόσμενο αυτό αποτέλεσμα έδειχνε ότι η οδός του 5-oxoETE έχει πολύ πιο σύνθετο ρόλο από την απλή ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού.

Η απενεργοποίηση ενός φλεγμονώδους σήματος επιδεινώνει τη φλεγμονή

Η σύνδεση των δύο ερευνητικών προγραμμάτων έγινε σαφής όταν η Ma εντόπισε το DHRS7 ως το γονίδιο που παράγει το ένζυμο της σηματοδότησης του 5-oxoETE.

Στη συνέχεια, ο Lengyel απενεργοποίησε το DHRS7 στα ψάρια-ζέβρες, εμποδίζοντας την παραγωγή του ενζύμου και διαταράσσοντας τη διαδικασία σηματοδότησης.

Με βάση τον γνωστό ρόλο του μορίου στην προσέλκυση ανοσοκυττάρων, οι ερευνητές περίμεναν να μειωθεί η φλεγμονή. Αντίθετα, παρατήρησαν το ίδιο απρόσμενο αποτέλεσμα που είχαν δει όταν αφαίρεσαν τον υποδοχέα: η φλεγμονή αυξήθηκε.

«Δεν είχε κανένα απολύτως νόημα», λέει ο Lengyel. «Χρειάστηκε να το αποδείξω με αρκετές διαφορετικές μεθόδους προτού πειστεί το υπόλοιπο εργαστήριο».

Τα ευρήματα υπέδειξαν μια λειτουργία που δεν είχε αναγνωριστεί μέχρι τότε. Η οδός σηματοδότησης δεν συμβάλλει μόνο στην έναρξη της ανοσολογικής αντίδρασης, αλλά φαίνεται επίσης να προστατεύει τα υγιή κύτταρα από περιττές βλάβες.

Αυτή η διπλή λειτουργία εξηγεί γιατί η εξάλειψη της οδού είχε τόσο απρόσμενο αποτέλεσμα. Με την απενεργοποίησή της, οι ερευνητές αφαίρεσαν όχι μόνο ένα φλεγμονώδες σήμα, αλλά και έναν σημαντικό μηχανισμό κυτταρικής προστασίας.

Η κρυφή προστατευτική ασπίδα του ανοσοποιητικού

Περαιτέρω πειράματα αποκάλυψαν πώς λειτουργεί αυτή η προστασία.

Όταν τα ανοσοκύτταρα επιτίθενται σε επικίνδυνους μικροοργανισμούς, απελευθερώνουν ιδιαίτερα δραστικές ουσίες που μπορούν να βλάψουν τα κοντινά υγιή κύτταρα. Η οδός του 5-oxoETE βοηθά τους ιστούς να αντέχουν αυτό το χημικό στρες, περιορίζοντας τον κίνδυνο οι ίδιες οι άμυνες του οργανισμού να προκαλέσουν περιττή βλάβη.

«Αν το σκεφτεί κανείς, βγάζει νόημα», λέει ο Niethammer. «Αυτά τα ανοσοκύτταρα εξαπολύουν έναν χημικό πόλεμο εναντίον ενός παθογόνου και οι οργανισμοί έχουν εξελίξει έναν κομψό τρόπο να προστατεύουν ταυτόχρονα τα υγιή κύτταρα».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα κύτταρα του εντέρου στα ψάρια-ζέβρες γίνονταν ιδιαίτερα ευάλωτα όταν έλειπε είτε το 5-oxoETE είτε ο υποδοχέας του Hcar1-4. Ακόμη και τα φυσιολογικά βακτήρια που ζουν στο έντερο δημιουργούσαν αρκετό χαμηλού βαθμού χημικό στρες ώστε να προκαλούνται προβλήματα όταν το προστατευτικό σύστημα απενεργοποιούνταν.

Η ομάδα εντόπισε την κυτταρική προστασία σε μια ομάδα ενζύμων που ονομάζονται NUDIX υδρολάσες. Τα ένζυμα αυτά συμβάλλουν στη διατήρηση της κυτταρικής υγείας, απομακρύνοντας κατεστραμμένα δομικά στοιχεία του DNA πριν αυτά επηρεάσουν τις φυσιολογικές βιολογικές διεργασίες.

Χωρίς την προστατευτική οδό σηματοδότησης, τα κύτταρα του εντέρου δεν μπορούσαν πλέον να αντέξουν το χημικό στρες που σχετίζεται με τα φυσιολογικά βακτήρια του εντέρου. Ορισμένα κύτταρα πέθαιναν, πυροδοτώντας φλεγμονώδη αντίδραση παρά την απουσία εισβολέα-παθογόνου.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο οργανισμός χρησιμοποιεί το ίδιο μοριακό σύστημα τόσο για να κινητοποιεί τα ανοσοκύτταρα όσο και για να προστατεύει τους υγιείς ιστούς από τις συνέπειες της δράσης τους.

«Αποδεικνύεται ότι αυτό το σήμα δεν είναι μόνο συναγερμός, είναι και ασπίδα», λέει ο Niethammer.

Πιθανές επιπτώσεις στον καρκίνο και στις φλεγμονώδεις παθήσεις

Η κατανόηση αυτού του προστατευτικού μηχανισμού θα μπορούσε να έχει σημασία για ασθένειες που σχετίζονται με υπερβολική ή ανεπαρκώς ελεγχόμενη φλεγμονή.

Είναι γνωστό ότι η οδός σηματοδότησης του 5-oxoETE παρουσιάζει διαταραχές σε παθήσεις όπως ο καρκίνος, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (IBD) και το άσθμα. Η ανακάλυψη του μέχρι πρότινος άγνωστου προστατευτικού ρόλου της δίνει στους ερευνητές μια νέα οπτική για το πώς αυτές οι διαταραχές μπορεί να συμβάλλουν σε βλάβες των ιστών.

Σε ανθρώπινους καρκίνους, έχουν εντοπιστεί μεταλλάξεις που επηρεάζουν τα DHRS7 και OXER1 — την ανθρώπινη εκδοχή του hcar1-4 — σε όγκους του γαστρεντερικού συστήματος και της μήτρας.

Έρευνες έχουν επίσης συνδέσει μεταλλάξεις που εμποδίζουν τη φυσιολογική λειτουργία του OXER1 με χειρότερη έκβαση σε ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου, του παγκρέατος και των νεφρών.

Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η ενίσχυση της οδού θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει τους υγιείς ιστούς να αντέχουν καλύτερα σε επιβλαβείς συνθήκες. Μια πιθανή εφαρμογή αφορά την προστασία του εντέρου από το οξειδωτικό στρες που σχετίζεται με τη θεραπεία του καρκίνου.

«Χρειάζεται περισσότερη έρευνα, αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο η ενεργοποίηση της οδού να αυξήσει την ανθεκτικότητα του εντέρου στο οξειδωτικό στρες — κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της βλάβης από την ακτινοθεραπεία ή τη χημειοθεραπεία», λέει ο Lengyel.

Η ανακάλυψη έχει επίσης επιπτώσεις για ασθένειες που προσβάλλουν τους βλεννογόνους ιστούς, δηλαδή τις προστατευτικές επενδύσεις περιοχών όπως το έντερο και η αναπνευστική οδός.

Σε άτομα με IBD, προηγούμενες έρευνες έχουν συσχετίσει τις χαμηλότερες συγκεντρώσεις 5-oxoETE στον εντερικό ιστό με χειρότερη έκβαση της νόσου.

Ενδείξεις από την έρευνα για το άσθμα δείχνουν έναν ακόμη πιθανό προστατευτικό ρόλο. Σε ανεξάρτητη μελέτη σε πρωτεύοντα θηλαστικά, η αναστολή του OXER1 αποδυνάμωσε την αντίδραση των ανοσοκυττάρων, αλλά οδήγησε και στην εξαφάνιση προστατευτικών κυττάρων των αεραγωγών που παράγουν βλέννα.

Συνολικά, οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι οι προσπάθειες καταστολής της φλεγμονής πρέπει να λαμβάνουν υπόψη και τους προστατευτικούς ρόλους που επιτελούν ορισμένα φλεγμονώδη σήματα. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να διαπιστωθεί αν η στόχευση αυτής της οδού μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλείς και αποτελεσματικές θεραπείες για ανθρώπους.

Πώς ένας σωματικός τραυματισμός ενεργοποιεί τον ίδιο μηχανισμό άμυνας

Οι ερευνητές εξετάζουν επίσης πώς ανταποκρίνεται αυτή η οδός σηματοδότησης σε σωματική βλάβη, πέρα από τη λοίμωξη ή το χημικό στρες.

Αυτό το σκέλος της έρευνας διερευνά ο υποψήφιος διδάκτορας Zaza Gelashvili, MS, ο οποίος μελετά πώς τα κύτταρα ανιχνεύουν τις μηχανικές δυνάμεις που σχετίζονται με τον τραυματισμό των ιστών.

Όταν τα κύτταρα υφίστανται σωματικό στρες, οι αλλαγές στις μεμβράνες τους μπορούν να ξεκινήσουν την ίδια αλληλουχία μοριακών αντιδράσεων που συμμετέχει στη φλεγμονή.

Ένα από τα πρώτα βήματα είναι η απελευθέρωση αραχιδονικού οξέος από τις μεμβράνες των κυττάρων που βρίσκονται υπό πίεση. Αυτό το λιπαρό μόριο αποτελεί την αρχική πρώτη ύλη για την παραγωγή 5-oxoETE.

Ο Gelashvili, συν-συγγραφέας της μελέτης στο Nature, ηγήθηκε ξεχωριστής έρευνας για τα μοριακά σήματα που σχετίζονται με σωματικά τραύματα. Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο Nature Communications νωρίτερα το 2026. Η συνεισφορά του αναγνωρίστηκε επίσης με το 2026 Chairman’s Prize από το Gerstner Sloan Kettering Graduate School of Biomedical Sciences.

«Υπάρχει ένα μηχανικό σκέλος της οδού, το οποίο προηγείται όσων μελετούν η Yanan και ο Miklos», εξηγεί ο Gelashvili. «Μπορεί κανείς να το σκεφτεί ως το πρώτο βήμα μιας αλυσιδωτής αντίδρασης: το σωματικό στρες απελευθερώνει την πρώτη ύλη, το οξειδωτικό στρες οδηγεί στη μετατροπή της και το DHRS7 ενισχύει το σήμα».

Η έρευνα υποδηλώνει ότι ο οργανισμός συνδυάζει πληροφορίες για διαφορετικές μορφές κυτταρικού στρες, ώστε να συντονίσει την αντίδρασή του. Η σωματική βλάβη μπορεί να ξεκινήσει τη διαδικασία, το χημικό στρες να επηρεάσει τη μετατροπή των μορίων σηματοδότησης και το DHRS7 να ενισχύσει το σήμα που προκύπτει.

Αντί να λειτουργούν ως ξεχωριστές αντιδράσεις, οι διαδικασίες αυτές φαίνεται να συνεργάζονται, βοηθώντας τον οργανισμό να αναγνωρίζει τον κίνδυνο και ταυτόχρονα να περιορίζει τις περιττές βλάβες στους υγιείς ιστούς.

«Αυτό που πραγματικά μελετάμε είναι μια οδό που ενσωματώνει δύο εντελώς διαφορετικά είδη στρες — το μηχανικό και το μεταβολικό — και τα μετατρέπει σε μία συντονισμένη, προστατευτική αντίδραση», λέει ο Niethammer.

Στη μελέτη συνέβαλαν επίσης οι Yohannes Ambaw, Leehyeon Kim, Ritchie Ly, Siyang Peng, Meysoon Quraishi, Tobias Walther και Robert Farese Jr., οι οποίοι είναι όλοι συνδεδεμένοι με το MSK.

Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από τα National Institutes of Health (R35GM140883), ένα MSK Basic Research Innovation Award, μια επιχορήγηση του Starr Foundation Program for Discovery Science, μια υποτροφία του Tow Foundation, μια υποτροφία Marie-Josée Kravis Women in Science Endeavor (WISE), ένα Crohn’s Colitis Foundation Research Fellows Award (1268111), μια υποτροφία Experimental Immuno-Oncology Scholars, καθώς και υπηρεσίες υποδομών που υποστηρίζονται εν μέρει από την επιχορήγηση MSK National Cancer Institute Cancer Center Support (P30CA008748).