Όταν το παιδί θέλει να κοιμάται με τους γονείς του: Τι μπορεί να προσπαθεί να τους πει

Στις δύο το πρωί, το παιδί ξυπνά, αφήνει το κρεβάτι του και πηγαίνει ήσυχα στο δικό σας. «Μαμά, μπορώ να κοιμηθώ μαζί σας;». Για ορισμένους γονείς, αυτό αποτελεί καθημερινότητα, ενώ για άλλους είναι μια προσωρινή λύση έπειτα από εφιάλτη, δύσκολη μέρα ή αναστάτωση. Είναι κακό να κοιμάται το παιδί στο κρεβάτι των γονιών του; Ενδέχεται η συνήθεια να επηρεάζει τη συναισθηματική ανάπτυξη ή να σχετίζεται με το άγχος;

Μια ενδιαφέρουσα επιστημονική μελέτη προσφέρει μια πιο σύνθετη απάντηση. Ίσως, τελικά, δεν μετρά μόνο το πού κοιμάται το παιδί, αλλά και σε ποια ηλικία αρχίζει να αναζητά τη νυχτερινή παρουσία των γονιών του. Ο χρόνος έναρξης αυτής της συμπεριφοράς και οι ανάγκες πίσω από αυτήν ενδέχεται να φωτίζουν πτυχές του συναισθηματικού του κόσμου.

Παιδί και ύπνος: Τι γνωρίζουμε από τις έρευνες για τη συγκοίμηση;

Παλαιότερες μελέτες δεν εντόπισαν σύνδεση ανάμεσα στη συγκοίμηση κατά τη βρεφική ηλικία και σε υψηλότερο κίνδυνο άγχους ή κατάθλιψης αργότερα, στην παιδική ή εφηβική ζωή. Δεν βρέθηκαν, επίσης, ενδείξεις ότι αυτή επηρεάζει αρνητικά τον συναισθηματικό δεσμό βρέφους και γονέων.

Η νεότερη έρευνα, η οποία αξιοποίησε στοιχεία από χιλιάδες οικογένειες στη Μεγάλη Βρετανία, διερεύνησε μια άλλη παράμετρο: σε ποια ηλικία ξεκινά η συγκοίμηση. Τα αποτελέσματα παρουσίασαν ενδιαφέρον. Παιδιά που άρχισαν να κοιμούνται στο κρεβάτι των γονιών τους μετά τη βρεφική περίοδο, περίπου στους 18 μήνες ή στα 3,5 χρόνια, είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άγχος στα 8 τους. Οι πιθανότητες ήταν περίπου τριπλάσιες σε σχέση με παιδιά που δεν μοιράζονταν το κρεβάτι των γονιών τους.

Οι επιστήμονες δεν ισχυρίζονται ότι ο ύπνος με τους γονείς προκαλεί άγχος. Εκτιμούν, αντίθετα, πως όταν η συγκοίμηση αρχίζει μετά τη βρεφική ηλικία, μπορεί να υποδηλώνει ότι το παιδί αντιμετωπίζει ήδη κάποια συναισθηματική δυσκολία. Ένα τρίχρονο που ξαφνικά αρνείται να κοιμηθεί μόνο του ίσως φοβάται το σκοτάδι, βλέπει εφιάλτες, δυσκολεύεται με τον αποχωρισμό ή περνά μια αλλαγή στο σπίτι ή στο σχολείο. Έτσι, το σημαντικό μπορεί να μην είναι τόσο η συνήθεια του ύπνου, όσο η αιτία που την πυροδοτεί.

Πώς μπορούν να ανταποκριθούν οι γονείς;

Το περιστασιακό αίτημα του παιδιού να κοιμηθεί μαζί σας δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας. Αν, όμως, η ανάγκη εμφανιστεί ξαφνικά και συνεχιστεί, είναι χρήσιμο να διερευνήσετε τι μπορεί να την προκαλεί. Οι παρακάτω απλές ερωτήσεις μπορούν να βοηθήσουν:

• Έχει συμβεί κάποια πρόσφατη αλλαγή στο σπίτι ή στο σχολείο;
• Φαίνεται πιο φοβισμένο ή ανασφαλές από ό,τι συνήθως;
• Ξυπνά συχνά εξαιτίας εφιαλτών;
• Του είναι δύσκολο να αποχωριστεί τους γονείς του;
• Υπάρχει ένταση ή κάποια επιβάρυνση στην οικογένεια;

Όταν οι δυσκολίες συνεχίζονται, μια συζήτηση με τον παιδίατρο μπορεί να αποδειχθεί βοηθητική.

Αξίζει να έχουμε κατά νου ότι οι συνήθειες διαφέρουν από οικογένεια σε οικογένεια και κάθε παιδί αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό. Δεν υπάρχει ένας κανόνας που να ταιριάζει σε όλους. Στόχος δεν είναι να χαρακτηρίσουμε τη συγκοίμηση σωστή ή λάθος, αλλά να καταλάβουμε τι θέλει να μας μεταφέρει το παιδί με τη συμπεριφορά του.

Άλλωστε, κάποιες φορές το μικρό χέρι που μας αναζητά μέσα στη νύχτα δεν φανερώνει μια κακή συνήθεια, αλλά την ανάγκη του παιδιού για ασφάλεια, καθησυχασμό και ισχυρότερη συναισθηματική σύνδεση.