Ακόμη και οι κορυφαίοι δρομείς σκέφτονται κάποια στιγμή να σταματήσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψετε τον αγώνα: δύο νοητικά εργαλεία, η «διαπραγμάτευση» με τον εαυτό σας και η διάσπαση της διαδρομής σε μικρότερα τμήματα, μπορεί να σας βοηθήσουν να συνεχίσετε.
Οι αγώνες δρόμου μπορεί να είναι δύσκολοι και να προκαλούν δυσφορία, με αποτέλεσμα πολλοί δρομείς να μπαίνουν στον πειρασμό να σταματήσουν. Αν σας έχει συμβεί σε μια ζεστή μέρα, σε μια απαιτητική ανηφόρα ή στη μέση της διαδρομής, δεν είστε οι μόνοι. Παρόμοιες σκέψεις κάνουν και άλλοι αθλητές γύρω σας.
Ούτε οι κορυφαίοι δρομείς εξαιρούνται. Ο Conner Mantz έχει πει ότι σκέφτεται να σταματήσει σε κάθε αγώνα, παρότι είναι κάτοχος αμερικανικού ρεκόρ. Ο συγγραφέας και προπονητής Steve Magness ανέφερε σε ανάρτησή του στο Twitter ότι αυτό το συναίσθημα είναι πολύ συνηθισμένο στους επαγγελματίες δρομείς. Ο Morgan Beadlescomb έχει επιβεβαιώσει ότι αντιμετωπίζει συχνά τέτοιες σκέψεις και ότι καταφέρνει να τις ξεπερνά.
Είναι, λοιπόν, δυνατό πολλοί δρομείς να σκέφτονται να σταματήσουν, αλλά και να τερματίζουν αγώνες κάθε χρόνο. Μπορεί κανείς να διαχειριστεί αυτές τις σκέψεις.
Η διαπραγμάτευση με τον εαυτό σας
Ένα παράδειγμα προέρχεται από τον αγώνα ημιμαραθωνίου του New Bedford το 2022. Ο δρομέας που περιγράφει την εμπειρία ξεκίνησε στις 11 το πρωί, σε μία από τις πρώτες ζεστές ανοιξιάτικες ημέρες της χρονιάς, και ξεκίνησε πολύ γρήγορα: έτρεξε το πρώτο μίλι σε 5:06. Ακολούθησαν απαιτητικές ανηφόρες και, στο τρίτο μίλι, καθώς ανέβαινε έναν μεγάλο λόφο κάτω από τον ήλιο, άρχισε να σκέφτεται ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει και ότι ίσως δεν ήταν η μέρα του.
Αντί να σταματήσει, άρχισε να διαπραγματεύεται με τον εαυτό του. Δεν βρισκόταν κοντά στη γραμμή εκκίνησης και ήξερε ότι, αν εγκατέλειπε εκεί, θα είχε πολύ δρόμο να περπατήσει μέχρι να επιστρέψει. Έτσι, συμφώνησε με τον εαυτό του να σταματήσει όταν θα πλησίαζε ξανά στην περιοχή της εκκίνησης, περίπου στο 6,4ο χιλιόμετρο.
Όταν έφτασε εκεί, είχε χαλαρώσει κάπως και συνέχιζε να τρέχει. Έθεσε, λοιπόν, έναν νέο στόχο: να εγκαταλείψει στο 11,3ο χιλιόμετρο και να επιστρέψει προς την εκκίνηση με χαλαρό τρέξιμο. Στο σημείο αυτό η προσπάθεια ήταν δύσκολη, αλλά όχι εξαντλητική. Όταν η διαδρομή έφτασε σε έναν κυκλικό γύρο περίπου 4,8 χιλιομέτρων, έκανε ξανά μια συμφωνία με τον εαυτό του: να σταματήσει στο 16,1ο χιλιόμετρο.
Όταν έφτασε εκεί, συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη σημειώσει προσωπικό ρεκόρ στα 16,1 χιλιόμετρα και πιθανότατα θα πετύχαινε έναν αξιοπρεπή χρόνο ακόμη κι αν συνέχιζε πιο αργά, με χαλαρό τρέξιμο. Έτσι, η νέα συμφωνία ήταν να μειώσει την ένταση αντί να σταματήσει.
Στο 19,3ο χιλιόμετρο συνάντησε μια μεγάλη ανηφόρα και αποφάσισε ότι θα μπορούσε να σταματήσει μόλις έφτανε στην κορυφή. Όταν την ανέβηκε, απέμενε περίπου ένα λεπτό τρεξίματος. Έτσι, επιτάχυνε δυνατά προς τον τερματισμό και ολοκλήρωσε τον αγώνα σε 1:08:59, βελτιώνοντας το προσωπικό του ρεκόρ κατά 32 δευτερόλεπτα. Νωρίτερα, ήταν πεπεισμένος ότι θα εγκατέλειπε στο 6,4ο χιλιόμετρο.
Χωρίστε τη διαδρομή σε μικρότερα τμήματα
Κοιτάζοντας πίσω, ο δρομέας αναγνώρισε ότι χρησιμοποίησε δύο νοητικά εργαλεία: τη «διαπραγμάτευση» και την «τμηματοποίηση» της διαδρομής.
Οι διαδοχικές συμφωνίες τον βοήθησαν να δει τον αγώνα ως μια σειρά από μικρότερες αποστάσεις, ή «κομμάτια». Αντί να σκέφτεται ότι έτρεχε 21,1 χιλιόμετρα, επικεντρωνόταν κάθε φορά στα επόμενα λίγα χιλιόμετρα. Έτσι, μειώθηκε ο πανικός και μπόρεσε να συγκεντρωθεί περισσότερο σε ό,τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Αυτό τον βοήθησε να ηρεμήσει και τελικά να βρει τον ρυθμό του. Οι σωματικές αισθήσεις παρέμεναν ίδιες, αλλά η δέσμευση να συνεχίσει για λίγα ακόμη χιλιόμετρα ήταν πιο εύκολη στη διαχείριση.
Οι αρχικές σκέψεις δεν ήταν αδιαμφισβήτητες αλήθειες, αλλά ερμηνείες των συναισθημάτων του. Αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετώπιζε, έκανε τις ίδιες σωματικές αισθήσεις πιο ανεκτές. Η τμηματοποίηση ή η διαπραγμάτευση μπορεί να είναι χρήσιμες για κάποιους, ενώ άλλοι μπορεί να προτιμήσουν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Το βασικό είναι ότι τέτοιες σκέψεις είναι πολύ συνηθισμένες και υπάρχουν τρόποι διαχείρισής τους.
Αν, για παράδειγμα, σε έναν αγώνα 5 χιλιομέτρων σκεφτείτε να σταματήσετε μόλις φτάσετε περίπου στο 3,2ο χιλιόμετρο, μην θεωρήσετε ότι η επιθυμία να εγκαταλείψετε είναι οριστική. Μπορεί να είναι η αρχή μιας διαπραγμάτευσης με τον εαυτό σας.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/fitness/treximo-2-noitika-kolpa-poy-mporoyn-na-sas-voithisoyn-na-termatisete-enan-agona/25858
