Θυμάστε όταν το παιδί σας δεν άντεχε να μείνει μακριά σας ούτε για λίγα λεπτά; Την πρώτη του μέρα στο σχολείο, που κρατούσε το χέρι σας σφιχτά και δίσταζε να περάσει στην τάξη; Τώρα, αντίθετα, μπορεί να σας αποχαιρετά με μια σύντομη αγκαλιά και να φεύγει χαρούμενο για να βρει τους φίλους του. Για πολλούς γονείς, τέτοιες καθημερινές στιγμές θυμίζουν, με γλυκόπικρο τρόπο, πως το παιδί τους μεγαλώνει. Η ανάγκη του να σας έχει διαρκώς κοντά του περιορίζεται, χωρίς αυτό να σημαίνει πως χρειάζεται λιγότερη αγάπη και στήριξη. Απλώς, πλέον τις χρειάζεται διαφορετικά.
Η αγκαλιά μετατρέπεται σε αίσθημα συναισθηματικής ασφάλειας
Στα πρώτα χρόνια της ζωής, από τη βρεφική ηλικία ως την προσχολική, η φυσική παρουσία των γονιών είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα παιδιά. Μεγαλώνοντας, η σχέση τους αλλάζει. Στη μέση παιδική ηλικία, περίπου από τα 6 έως τα 12 έτη, ενισχύεται η αυτοπεποίθηση του παιδιού και αρχίζει να εξερευνά τον κόσμο με μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Επιθυμεί να επιχειρεί πράγματα χωρίς βοήθεια, να παίρνει πρωτοβουλίες και να βρίσκεται περισσότερο με τους φίλους του.
Παρότι απομακρύνεται περισσότερο, το παιδί εξακολουθεί να χρειάζεται τη βεβαιότητα ότι οι γονείς του είναι διαθέσιμοι όταν τους αναζητήσει. Να μπορεί να στραφεί σε εκείνους αν φοβηθεί, απογοητευτεί ή βρεθεί μπροστά σε κάποια δυσκολία. Με άλλα λόγια, δεν είναι απαραίτητο να είστε συνεχώς δίπλα του· έχει σημασία να ξέρει πως μπορεί να στηριχθεί πάνω σας όποτε χρειαστεί.
Το παιδί διαμορφώνει την προσωπική του ταυτότητα
Σε αυτή την περίοδο, μία από τις βασικές εξελίξεις είναι ότι το παιδί αρχίζει να σχηματίζει εικόνα για την ταυτότητά του. Κρίνει τον εαυτό του σε διάφορους τομείς και μπορεί να αναρωτιέται αν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο, αν έχει αρκετούς φίλους ή αν είναι ικανό σε κάποια δραστηριότητα. Συγχρόνως, βάζει τις επιδόσεις του δίπλα σε εκείνες των συνομηλίκων του. Μπορεί να νιώθει περήφανο για όσα καταφέρνει καλύτερα, αλλά και να απογοητεύεται όταν βλέπει κάποιον άλλον να τα καταφέρνει περισσότερο.
Σε αυτή τη διαδικασία οι γονείς έχουν ουσιαστικό ρόλο. Αντί να σπεύδουμε να αναιρέσουμε κάθε δυσάρεστη σκέψη του παιδιού, μπορούμε πρώτα να το ακούσουμε και να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε τα συναισθήματά του. Έπειτα, μπορούμε να το βοηθήσουμε να δει πως οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ικανότητες.
Περιορίστε τον έλεγχο και δείξτε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη
Όσο μεγαλώνει, το παιδί χρειάζεται χώρο για να παίρνει αποφάσεις, να δοκιμάζει τις δυνάμεις του, ακόμη και να κάνει λάθη. Για τους γονείς αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, καθώς είναι φυσικό να θέλουν να το προφυλάξουν από την αποτυχία ή την απογοήτευση. Παρ’ όλα αυτά, όταν παρεμβαίνουν υπερβολικά, ενδέχεται να περιορίσουν την αυτονομία του.
Μπορούμε να το αφήνουμε να προσπαθεί χωρίς βοήθεια, να διαχειρίζεται μικρές διαφωνίες με φίλους και να αναλαμβάνει καθήκοντα που αντιστοιχούν στην ηλικία του. Δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε πάντοτε έτοιμη απάντηση. Κάποιες φορές αρκεί να το ρωτήσουμε: «Εσύ τι πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις;».
Καθώς το παιδί αναπτύσσεται, μεταβάλλεται και η καθημερινότητα των γονιών του. Οι πρακτικές απαιτήσεις ίσως λιγοστεύουν, όμως οι συναισθηματικές δυσκολίες εξακολουθούν να υπάρχουν. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τον ρόλο μας, να αποδεχτούμε ότι το παιδί δεν έχει πια την ίδια ανάγκη για εμάς όπως παλαιότερα και να στραφούμε ξανά στις δικές μας ανάγκες, στα ενδιαφέροντα και στους στόχους μας.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/paidi-goneis/pos-allazei-o-rolos-toy-gonioy-kathos-megalonei-to-paidi/28610
