Τον Ιανουάριο του 2024, μια 26χρονη υποψήφια διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, που έκανε έρευνα για την πρόληψη του καρκίνου και ασχολούνταν με το powerlifting, πίστευε ότι ζούσε την πιο υγιή ζωή που μπορούσε. Λίγο αργότερα, έμαθε ότι είχε καρκίνο του μαστού. Η προπόνηση με βάρη τη βοήθησε να διαχειριστεί την αβεβαιότητα και να παραμείνει δραστήρια στη διάρκεια της θεραπείας.
Πώς ανακάλυψε το ογκίδιο στον μαστό
Η 26χρονη είχε παίξει μπάσκετ στο κολεγιακό πρωτάθλημα NCAA και έκανε προπόνηση δύναμης για να βελτιώσει τις επιδόσεις της. Αφού ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές της, αναζήτησε μια δραστηριότητα που θα τη βοηθούσε να παραμείνει σε φόρμα και ανακάλυψε το powerlifting. Μια μέρα, ενώ έκανε επαναλήψεις στον πάγκο με περισσότερα από 61 κιλά, ένα μέλος της ομάδας powerlifting του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα την παρατήρησε και της είπε: «Κορίτσι μου, σηκώνεις περισσότερα από εμάς — πρέπει να έρθεις στην ομάδα μας!»
Έτσι εντάχθηκε στην ομάδα και αγάπησε το άθλημα. Η προπόνηση τη βοήθησε να καλλιεργήσει πειθαρχία και να έχει έναν στόχο πέρα από τις σπουδές της. Το γεγονός ότι μπορούσε να σηκώνει μεγάλα βάρη είχε θετική επίδραση και στην ψυχική της υγεία.
Λίγο πριν από έναν σημαντικό αγώνα powerlifting, στον οποίο συμμετείχαν αθλητές με υψηλές επιδόσεις στα τρία βασικά αγωνίσματα —κάθισμα με μπάρα, πιέσεις πάγκου και άρσεις θανάτου— επισκέφθηκε γιατρό για ένα ογκίδιο που είχε εντοπίσει στον μαστό της.
Ο παιδίατρός της τής είχε δείξει από την ηλικία των 11 ετών πώς να κάνει αυτοεξέταση μαστών, την οποία επαναλάμβανε περίπου μία φορά τον μήνα. Έτσι ανακάλυψε το ογκίδιο, αρχικά στις αρχές του 2023. Όταν όμως άρχισε να μεγαλώνει και να πονά το φθινόπωρο, αποφάσισε να το ελέγξει. Στην αρχή απέδωσε τον πόνο στις πιέσεις πάγκου με μεγάλα βάρη και θεώρησε ότι επρόκειτο πιθανότατα για μυϊκό τράβηγμα, καθώς το σημείο βρισκόταν κοντά στον θωρακικό μυ.
Τον Δεκέμβριο έκλεισε ραντεβού για εξέταση γυναικολογικής υγείας στο φοιτητικό κέντρο υγείας, με το πρώτο διαθέσιμο ραντεβού να είναι τον Ιανουάριο. Αρχικά, δεν επρόκειτο να γίνει εξέταση μαστών, αλλά μόνο τεστ Παπανικολάου και άλλοι έλεγχοι. Πριν φύγει η γιατρός από το δωμάτιο, η νεαρή γυναίκα τής ανέφερε το ογκίδιο. Μετά την εξέταση, η γιατρός δεν διαπίστωσε κάτι ανησυχητικό και θεώρησε ότι επρόκειτο για ινώδη ιστό. Η ίδια δεν ανησύχησε ιδιαίτερα, καθώς οι κύστεις και τα ογκίδια στους μαστούς δεν είναι σπάνια στις νεαρές γυναίκες.
Ωστόσο, η γιατρός πρότεινε: «Για να είμαστε σίγουροι, ας σε παραπέμψω για μαστογραφία και υπερηχογράφημα». Η πρόταση αυτή, όπως αποδείχθηκε, της έσωσε τη ζωή.
Η διάγνωση του καρκίνου του μαστού
Μόλις η τεχνικός ακούμπησε την κεφαλή του υπερήχου στον μαστό, φάνηκε έκπληκτη και ζήτησε τη βοήθεια άλλου ατόμου, ώστε να γίνει υπερηχογράφημα 360 μοιρών και να εξεταστεί ολόκληρος ο μαστός. «Πόσο καιρό έχετε αυτές τις μάζες;» τη ρώτησε.
Η 26χρονη είχε πάει μόνη της στο ραντεβού, καθώς δεν πίστευε ότι υπήρχε λόγος ανησυχίας. Θεωρούσε ότι επρόκειτο για έναν τυπικό έλεγχο που θα επιβεβαίωνε πως όλα ήταν καλά. Στη συνέχεια, την έβαλαν επειγόντως στην αρχή της σειράς για μαστογραφία, παρακάμπτοντας όσους περίμεναν. Δύο ημέρες μετά το υπερηχογράφημα και τη μαστογραφία, υποβλήθηκε σε βιοψία. Η απότομη αλλαγή από έναν έλεγχο ρουτίνας σε επείγουσες εξετάσεις ήταν ψυχολογικά δύσκολη.
Το επόμενο πρωί, Σάββατο, έλαβε ειδοποίηση στην ηλεκτρονική πύλη ασθενών για τα αποτελέσματα της μαστογραφίας και του υπερηχογραφήματος. Η κατάταξη ήταν BI-RADS 5. Επειδή η έρευνά της για τον καρκίνο αφορούσε κυρίως ανθρώπους που είχαν ήδη διαγνωστεί, δεν γνώριζε τον όρο. Όταν τον αναζήτησε, έμαθε ότι σήμαινε πως η πιθανότητα καρκίνου ήταν 95% ή μεγαλύτερη. Τα αποτελέσματα και η ταχύτητα με την οποία προχώρησαν οι εξετάσεις την έκαναν να πιστεύει ότι είχε καρκίνο του μαστού. Περισσότερο την απασχολούσαν πλέον οι λεπτομέρειες, όπως το στάδιο της νόσου.
Στο διάστημα των εξετάσεων και της αναμονής, συνέχισε να πηγαίνει στο γυμναστήριο. Η άρση βαρών τη βοήθησε να επεξεργαστεί όσα συνέβαιναν, ενώ της έδινε κάτι να κάνει και έναν διαφορετικό στόχο στον οποίο μπορούσε να επικεντρωθεί.
Τη Δευτέρα ενημερώθηκε τηλεφωνικά ότι η βιοψία έδειξε διηθητικό πορογενές καρκίνωμα. Δεν εξεπλάγη. Το μόνο που ήθελε ήταν να μάθει όσα χρειαζόταν για να αρχίσει να το αντιμετωπίζει.
Αργότερα έμαθε ότι ο καρκίνος ήταν σταδίου 2B. Θεωρείται καρκίνος του μαστού σε πρώιμο στάδιο, αλλά με εξέλιξη ή ανάπτυξη. Ήταν επίσης θετικός στους υποδοχείς οιστρογόνων, πράγμα που σημαίνει ότι τα οιστρογόνα τροφοδοτούσαν την ανάπτυξη των όγκων.
Πέρασαν μόλις πέντε ημέρες από το υπερηχογράφημα μέχρι τη διάγνωση, αν και στην ίδια φάνηκαν πολύ περισσότερες. Επειδή ο καρκίνος βρισκόταν και στα τέσσερα τεταρτημόρια του μαστού —δηλαδή ήταν πολυκεντρικός— ήταν σαφές ότι θα χρειαζόταν μονόπλευρη μαστεκτομή. Πριν από την επέμβαση, κατέψυξε ωάρια, καθώς η θεραπεία του καρκίνου του μαστού μπορεί να επηρεάσει τη γονιμότητα. Παρότι γνώριζε ότι θα ακολουθούσε χειρουργείο, επικεντρωνόταν σε ό,τι είχε να αντιμετωπίσει κάθε φορά.
Η μαστεκτομή έγινε στις 26 Μαρτίου 2024, την ημέρα των 27ων γενεθλίων της. Επέλεξε αυτή την ημερομηνία επειδή ήταν η πρώτη διαθέσιμη. Δεν δίστασε: ήθελε να αφαιρεθεί ο καρκίνος από το σώμα της όσο το δυνατόν συντομότερα. Πλέον, η ημερομηνία αυτή συμβολίζει για εκείνη ένα δεύτερο είδος γενεθλίων, μια αναγέννηση.
Οι αποφάσεις για τη θεραπεία λαμβάνονταν βήμα βήμα, χωρίς να γνωρίζει τι θα ακολουθούσε. Η αβεβαιότητα ήταν δύσκολη, αλλά το γεγονός ότι πολλά πράγματα ήταν ούτως ή άλλως έξω από τον έλεγχό της τη βοήθησε να τη διαχειριστεί. Αντιμετώπιζε κάθε στάδιο με τη σκέψη ότι αυτό ήταν που έπρεπε να γίνει.
Άσκηση και θεραπεία
Μετά την επέμβαση, η ογκολόγος της ενημέρωσε ότι θα χρειαζόταν επίσης χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία διήρκεσε από τον Μάιο έως τον Ιούλιο και η ακτινοθεραπεία από τον Οκτώβριο έως τις αρχές Νοεμβρίου.
Κατά την επέμβαση αφαιρέθηκαν ορισμένοι λεμφαδένες, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει δυσκολίες στην κινητικότητα. Χρειάστηκε φυσικοθεραπεία πριν επιστρέψει στο powerlifting. Συνολικά, ωστόσο, η ανάρρωση από τη μαστεκτομή και την ακτινοθεραπεία δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.
Συνέχισε τις σπουδές της κατά την ανάρρωση από το χειρουργείο, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία, η οποία όμως συνοδεύτηκε από προκλήσεις. Στα ραντεβού της άνοιγε τον υπολογιστή και έγραφε εργασίες ενώ λάμβανε τη θεραπεία. Παρότι κατάφερε να το διαχειριστεί, πιστεύει ότι, αν είναι εφικτό, οι ασθενείς θα πρέπει να δίνουν στον εαυτό τους χρόνο για ξεκούραση κατά τη χημειοθεραπεία.
Η προηγούμενη έρευνά της για την επίδραση των παραγόντων του τρόπου ζωής στη φροντίδα του καρκίνου την είχε βοηθήσει να γνωρίζει ότι η άσκηση κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας είναι ασφαλής και μπορεί να έχει πολλά οφέλη. Στις αρχές του 2026 συνυπέγραψε μετα-ανάλυση, δηλαδή έρευνα που συνδυάζει και αναλύει δεδομένα από προηγούμενες μελέτες, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Lancet. Το συμπέρασμα ήταν ότι η άσκηση κατά τη χημειοθεραπεία βελτίωσε την ποιότητα ζωής γυναικών με καρκίνο του μαστού.
Συνέχισε να σηκώνει βάρη κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας και κατέγραφε συστηματικά τα δεδομένα των προπονήσεών της. Στη συνέχεια, αποφάσισε να μοιραστεί την εμπειρία της και δημοσίευσε μελέτη περίπτωσης στο περιοδικό Lifestyle Medicine για το powerlifting κατά τη χημειοθεραπεία. Οι προπονήσεις προσαρμόζονταν στις ημέρες της θεραπείας και των συμπτωμάτων: οι πιο απαιτητικές προπονήσεις υψηλής έντασης προγραμματίζονταν τις ημέρες πριν από τη χημειοθεραπεία, ενώ τις ημέρες που ακολουθούσαν, τα βαριά βάρη αντικαθίσταντο από ασκήσεις κινητικότητας χαμηλής έντασης και συμπληρωματικές ασκήσεις.
Όταν ολοκλήρωσε τη χημειοθεραπεία, είχε διατηρήσει περίπου το 90% της δύναμής της στα τρία βασικά αγωνίσματα. Λιγότερο από 24 ώρες πριν από την τελευταία θεραπεία, έκανε κάθισμα με 185 κιλά. Δεν είχε ξεκινήσει τη χημειοθεραπεία με προσδοκία ότι θα διατηρούσε τη δύναμή της. Η άρση βαρών ήταν κυρίως κάτι γνώριμο, που της έδινε μια αίσθηση κανονικότητας. Όπως αναφέρει, τη βοήθησε τόσο να ανακάμψει σωματικά πιο γρήγορα όσο και ψυχικά.
Μια προπόνηση που δεν θα ξεχάσει έγινε τρεις εβδομάδες μετά τη μαστεκτομή, όταν επέστρεψε στο γυμναστήριο και έκανε πιέσεις πάγκου με 61 κιλά. Πριν από τη διάγνωση, το μέγιστό της ήταν περίπου 132 κιλά. Η προπόνηση τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι μπορούσε να κάνει ξανά πιέσεις πάγκου και να ανταπεξέλθει σε δύσκολες δραστηριότητες μετά τη θεραπεία.
Αυτή η προπόνηση την παρακίνησε να μοιραστεί την ιστορία της και να δημιουργήσει τη σελίδα Strong After Cancer στο Instagram. Δεν γνώριζε άλλη νεαρή γυναίκα που να κάνει powerlifting στη διάρκεια της χημειοθεραπείας ή άλλων θεραπειών για τον καρκίνο. Ήθελε να αποτελέσει παράδειγμα για κάποιον που θα διαγνωστεί σε νεαρή ηλικία και θα θελήσει να συνεχίσει να γυμνάζεται κατά τη θεραπεία. Έχει ήδη βοηθήσει πολλές γυναίκες, ενώ δύο αθλητές του powerlifting έχουν επικοινωνήσει μαζί της. Της δίνει χαρά να βλέπει ανθρώπους να προχωρούν μετά τη διάγνωση και να βρίσκουν χρήσιμες πληροφορίες στη σελίδα της.
Η ζωή μετά τη θεραπεία
Σήμερα θεωρείται ότι βρίσκεται σε ύφεση. Λαμβάνει καθημερινά ορμονοθεραπεία για να μειώσει τα επίπεδα οιστρογόνων και συναντά την ογκολογική ομάδα της κάθε έξι μήνες για πλήρη ιατρική εξέταση και για να λαμβάνει φάρμακα στο πλαίσιο κλινικής δοκιμής στην οποία συμμετέχει. Τον Ιούνιο υποβλήθηκε σε επέμβαση αποκατάστασης και μέσα σε έναν μήνα επέστρεψε στο powerlifting.
Τον Μάιο απέκτησε το διδακτορικό της. Η διατριβή της αφορούσε κυρίως παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής για τη θεραπεία του καρκίνου στις γυναίκες. Ξεκίνησε επίσης μεταδιδακτορική ερευνητική θέση στο VCU Massey Comprehensive Cancer Center, όπου θα μελετήσει τον ύπνο και το στρες σε ασθενείς με καρκίνο. Στο μέλλον ελπίζει να γίνει καθηγήτρια σε αντικαρκινικό κέντρο που έχει οριστεί από το National Cancer Institute.
Εξακολουθεί να γράφει επιστημονικές εργασίες, να παίζει με τον σκύλο της και να πηγαίνει στο γυμναστήριο. Προς το παρόν δεν επικεντρώνεται σε μεγάλα βάρη ή στη συμμετοχή σε αγώνες powerlifting. Προτεραιότητά της είναι να κινείται και να νιώσει ξανά πλήρως καλά. Έχει προσθέσει στο πρόγραμμά της ποδήλατο και λίγο τρέξιμο, με στόχο να βελτιώσει την καρδιαγγειακή της υγεία.
Η μεγαλύτερη αλλαγή στην καθημερινότητά της μετά τον καρκίνο, όπως λέει, ήταν ότι έγινε συνήγορος των ασθενών. Η προσωπική της εμπειρία τής έδωσε βαθύτερη κατανόηση όσων ερευνούσε, κάτι που είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς παρατηρώντας την εμπειρία των ασθενών απ’ έξω. Η ίδια εκτιμά ότι αυτή η εμπειρία θα επηρεάσει τα επόμενα βήματα και την ερευνητική δουλειά της.
Οι αποφάσεις για την άσκηση, τη θεραπεία και την παρακολούθηση του καρκίνου λαμβάνονται σε συνεργασία με τον θεράποντα γιατρό.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/fitness/karkinos-toy-mastoy-sta-26-ti-emathe-apo-to-powerlifting-sti-diarkeia-tis-therapeias/25860
