Αλλεργία ή ιγμορίτιδα: Πώς ξεχωρίζουν τα συμπτώματα και πώς αντιμετωπίζονται

Οι αλλεργίες και η ιγμορίτιδα μπορεί να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα, όπως πόνο και πίεση στα ιγμόρεια, καταρροή, μπούκωμα και φτέρνισμα. Η αλλεργία εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά υπερβολικά σε αλλεργιογόνα, ενώ η ιγμορίτιδα είναι συνήθως ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη. Η σωστή διάγνωση είναι σημαντική, καθώς η αντιμετώπιση διαφέρει.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην αλλεργία και την ιγμορίτιδα;

Η ιγμορίτιδα εμφανίζεται όταν οι παραρρίνιοι κόλποι, δηλαδή οι κοιλότητες στο κρανίο και στο πρόσωπο, μολύνονται ή φλεγμαίνουν. Υπάρχουν τέσσερα ζεύγη παραρρίνιων κόλπων και μπορεί να προσβληθεί οποιοδήποτε από αυτά.

Η ιγμορίτιδα μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια. Η οξεία είναι προσωρινή και τα συμπτώματα υποχωρούν μέσα σε περίπου 10 ημέρες. Ένας γιατρός μπορεί να διαγνώσει χρόνια ιγμορίτιδα όταν τα συμπτώματα επιμένουν για περισσότερες από 12 εβδομάδες και η θεραπεία δεν έχει αποδώσει.

Η χρόνια ιγμορίτιδα είναι συχνότερη σε άτομα με αλλεργίες, άσθμα, στραβό ρινικό διάφραγμα ή άλλες καταστάσεις που μπορεί να φράξουν τη μύτη ή τους παραρρίνιους κόλπους.

Οι αλλεργίες είναι αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος. Σε ένα άτομο με αλλεργία, το ανοσοποιητικό επιτίθεται έντονα σε μια ακίνδυνη ουσία, προκαλώντας πόνο και φλεγμονή. Όταν κάποιος εισπνέει μια ουσία στην οποία είναι αλλεργικός και φλεγμαίνουν οι παραρρίνιοι κόλποι, ο γιατρός μπορεί να μιλήσει για αλλεργική ρινίτιδα ή αλλεργικό πυρετό.

Οι αλλεργίες σε ουσίες που εισπνέονται, όπως η σκόνη και τα νεκρά κύτταρα του δέρματος των ζώων, μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονή και συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της ιγμορίτιδας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αλλεργία μπορεί να οδηγήσει σε ιγμορίτιδα: όταν οι κόλποι διογκώνονται ως αντίδραση σε αλλεργιογόνο ή ερεθιστική ουσία, βακτήρια και άλλοι παθογόνοι μικροοργανισμοί μπορεί να παγιδευτούν στη μύτη και να προκαλέσουν λοίμωξη.

Η ιγμορίτιδα, αντίθετα, δεν προκαλεί αλλεργίες. Ωστόσο, αν κάποιος έχει αλλεργία και ιγμορίτιδα, η λοίμωξη μπορεί να επιδεινώσει τα αλλεργικά συμπτώματα.

Συμπτώματα

Και οι δύο καταστάσεις μπορεί να προκαλέσουν διόγκωση στις ρινικές οδούς, με αποτέλεσμα μπούκωμα ή συμφόρηση, πονοκέφαλο και αίσθημα πίεσης στο πρόσωπο. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες διαφορές που μπορούν να βοηθήσουν στη διάκριση. Οι αλλεργίες μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά ή σε συγκεκριμένες εποχές, ενώ η ιγμορίτιδα συχνά ακολουθεί ένα κρυολόγημα ή άλλη ιογενή λοίμωξη.

Ενδείξεις αλλεργίας

Η αλλεργία είναι πιθανότερη όταν υπάρχουν:

• Συμπτώματα που εμφανίζονται και υποχωρούν ή εκδηλώνονται μόνο σε ορισμένες εποχές του χρόνου.
• Συμπτώματα που εμφανίζονται μόνο σε συγκεκριμένες περιστάσεις, όπως σε ένα κατάστημα κατοικίδιων ζώων.
• Φαγούρα και δάκρυα στα μάτια.
• Υδαρής, διαυγής ή λεπτόρρευστη καταρροή.
• Συχνό φτέρνισμα.

Ενδείξεις ιγμορίτιδας

Η ιγμορίτιδα είναι πιθανότερη όταν υπάρχουν:

• Παχύρρευστη βλέννα, κίτρινη ή πράσινη.
• Συμπτώματα που δεν φαίνεται να σχετίζονται με συγκεκριμένους χώρους ή περιστάσεις.
• Πόνος στα ούλα ή πάνω από τα δόντια.
• Δυσοσμία της αναπνοής.
• Έντονη πίεση στο πρόσωπο.
• Μειωμένη όσφρηση ή γεύση.
• Πυρετός.

Διάγνωση

Ο γιατρός μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση της ιγμορίτιδας ή μιας αλλεργίας.

Διάγνωση αλλεργίας

Η διάγνωση μπορεί να γίνει με εξετάσεις. Ο αλλεργιολόγος, γιατρός που ειδικεύεται στις αλλεργίες, μπορεί να πάρει δείγμα αίματος ή δέρματος για έλεγχο. Ενδέχεται επίσης να ρωτήσει για το ιατρικό ιστορικό του ατόμου.

Διάγνωση ιγμορίτιδας

Για τη διάγνωση, ο γιατρός μπορεί να:

• Κάνει κλινική εξέταση.
• Ρωτήσει για τα συμπτώματα και το ιατρικό ιστορικό.
• Ζητήσει αξονική τομογραφία.
• Πραγματοποιήσει ενδοσκόπηση.

Για να εντοπίσει την αιτία των συμπτωμάτων, μπορεί να ρωτήσει αν το άτομο είχε πρόσφατα κρυολόγημα ή εκτέθηκε σε συνηθισμένα αλλεργιογόνα. Μπορεί επίσης να εξετάσει τη μύτη, να πιέσει τους παραρρίνιους κόλπους ή να πάρει δείγμα από τις ρινικές εκκρίσεις για έλεγχο βακτηρίων.

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το αν πρόκειται για αλλεργία ή ιγμορίτιδα.

Αντιμετώπιση αλλεργίας

Η κατάλληλη θεραπεία εξαρτάται από το αλλεργιογόνο και από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου. Οι επιλογές μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Ρινικά κορτικοστεροειδή για τη μείωση της φλεγμονής.
• Αντιισταμινικά.
• Αποσυμφορητικά.
• Φάρμακα που ονομάζονται σταθεροποιητές μαστοκυττάρων.
• Κορτικοστεροειδή από το στόμα.
• Ανοσοθεραπεία, κατά την οποία το άτομο εκτίθεται σταδιακά σε μικρές ποσότητες αλλεργιογόνου, ώστε να μειωθεί η αντίδραση του οργανισμού.
• Αποφυγή του αλλεργιογόνου.
• Χρήση αυτοενέσιμης συσκευής επινεφρίνης σε περίπτωση σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης.

Αντιμετώπιση ιγμορίτιδας

Η αποσυμφόρηση των παραρρίνιων κόλπων και των ρινικών οδών μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα. Βοηθά στην παροχέτευση των κόλπων και μειώνει τον κίνδυνο περαιτέρω φλεγμονής και λοίμωξης. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν:

• Ρινικές πλύσεις.
• Εισπνοές ατμού.
• Αλατούχα σπρέι για τον καθαρισμό της μύτης.
• Μη συνταγογραφούμενα ρινικά σπρέι κορτικοστεροειδών για προσωρινή μείωση της φλεγμονής.
• Συνταγογραφούμενα ρινικά σπρέι κορτικοστεροειδών.
• Ρινικές ταινίες που διευκολύνουν την αναπνοή κατά τον ύπνο.

Αν υπάρχει βακτηριακή λοίμωξη, ο γιατρός μπορεί να συνταγογραφήσει αντιβιοτικά. Σε πολλές περιπτώσεις δεν χρειάζεται θεραπεία με συνταγογραφούμενα φάρμακα. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Άσθματος, Αλλεργίας και Ανοσολογίας, το 70% των ατόμων με ιγμορίτιδα αναρρώνει χωρίς συνταγογραφούμενη αγωγή.

Σε περίπτωση χρόνιας ιγμορίτιδας, ο γιατρός μπορεί να συστήσει χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση αποφράξεων στους παραρρίνιους κόλπους ή στη μύτη. Συνήθως αποτελεί έσχατη επιλογή, ενώ μπορεί να χρειάζεται συνεχιζόμενη ιατρική παρακολούθηση για να αποφευχθεί η επανεμφάνιση του προβλήματος.

Πρόληψη

Πρόληψη αλλεργιών

Ορισμένες στρατηγικές μπορεί να μειώσουν την πιθανότητα εμφάνισης αλλεργιών ή να αποτρέψουν την επιδείνωση των συμπτωμάτων με την πάροδο του χρόνου:

• Έγκαιρη έκθεση σε συνηθισμένα τροφικά αλλεργιογόνα, μεταξύ άλλων μέσω του μητρικού γάλακτος.
• Έγκαιρη έκθεση σε ζώα.
• Περιορισμός της έκθεσης στα ακάρεα της σκόνης με τακτικό καθάρισμα και ξεσκόνισμα, καθώς και με τη χρήση υποαλλεργικών κλινοσκεπασμάτων.
• Αποφυγή της έκθεσης στον καπνό του τσιγάρου.

Πρόληψη ιγμορίτιδας

Ορισμένες συνήθειες και πρακτικές στο σπίτι μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη της ιγμορίτιδας, ιδιαίτερα όταν είναι χρόνια:

• Τακτικό πλύσιμο των χεριών και καθαρισμός της μύτης για να περιορίζεται η εξάπλωση των λοιμώξεων.
• Ρινικές πλύσεις για τον καθαρισμό των ρινικών οδών.
• Αντιμετώπιση τυχόν αλλεργιών, ώστε να μειώνεται η φλεγμονή.
• Αποφυγή των αλλεργιογόνων.

Πότε να απευθυνθείτε σε γιατρό

Η ιγμορίτιδα και οι αλλεργικές αντιδράσεις συνήθως δεν αποτελούν επείγοντα περιστατικά. Ωστόσο, μπορεί να εμφανιστεί αναφυλαξία, μια σοβαρή και δυνητικά απειλητική για τη ζωή αντίδραση. Στα πιθανά συμπτώματά της περιλαμβάνονται:

• Δυσκολία στην αναπνοή.
• Εξάνθημα.
• Μεταβολές στον καρδιακό ρυθμό.
• Πρήξιμο στον λαιμό.

Αν εμφανιστούν τέτοια συμπτώματα, χρειάζεται άμεση επείγουσα ιατρική φροντίδα.

Αν η ιγμορίτιδα οφείλεται σε βακτηριακή λοίμωξη και δεν αντιμετωπιστεί, η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί σε άλλα σημεία του σώματος. Χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση αν, μετά από ιγμορίτιδα, εμφανιστούν πυρετός, σύγχυση, ρίγη ή άλλα σοβαρά συμπτώματα.

Απευθυνθείτε σε γιατρό αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν μέσα σε μία εβδομάδα, επιδεινώνονται, δεν βελτιώνονται ή χειροτερεύουν με συνταγογραφούμενη αγωγή ή αν οι θεραπείες για την αλλεργία έχουν πάψει να είναι αποτελεσματικές.

Ο πόνος και η πίεση από τις αλλεργίες ή την ιγμορίτιδα μπορεί να δυσκολεύουν τον ύπνο και τη συγκέντρωση, επηρεάζοντας την ποιότητα ζωής. Και οι δύο καταστάσεις αντιμετωπίζονται. Ο γιατρός, όπως αλλεργιολόγος ή ωτορινολαρυγγολόγος, μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση και να προτείνει την κατάλληλη αντιμετώπιση. Οι αποφάσεις για τη θεραπεία πρέπει να λαμβάνονται σε συνεννόηση με τον γιατρό σας.