Η 29χρονη Rosie van Amerongen μιλά για την εμπειρία της με τη διπολική διαταραχή και περιγράφει τα σημάδια που προηγήθηκαν του ψυχωσικού επεισοδίου στο αεροδρόμιο Stansted. Όπως αναγνωρίζει, χρόνια άγχους και έντονης συναισθηματικής φόρτισης προμήνυαν την πάθηση, η οποία εκδηλώθηκε με παραισθήσεις και κρίσεις πανικού.
Αναφερόμενη στην περίοδο μετά τη διάγνωση, περιέγραψε το κοινωνικό στίγμα και την αβεβαιότητα που βίωσε, ενώ υπογράμμισε πόσο σημαντικά είναι η φαρμακευτική αγωγή και η στήριξη από ανθρώπους με ανάλογες εμπειρίες. Μέσα από την προσωπική της ιστορία θέλει να ενημερώσει και να παρακινήσει άλλες γυναίκες να αποδέχονται και να συζητούν για την ψυχική υγεία τους χωρίς ντροπή.
Η 29χρονη περιέγραψε το προειδοποιητικό σημάδι που είχε εμφανιστεί στην εφηβεία και προανήγγειλε τη διάγνωση της διπολικής διαταραχής. Η ιστορία του μοντέλου και η σύλληψή της στο αεροδρόμιο Stansted.
Το σημάδι που εμφανίστηκε νωρίς και προηγήθηκε ενός σοβαρού ψυχωσικού επεισοδίου
Η Βρετανίδα Rosie van Amerongen βίωσε μια δραματική ανατροπή στο αεροδρόμιο Stansted, όπου ένα τρομακτικό ψυχωσικό επεισόδιο οδήγησε στη διάγνωση της διπολικής διαταραχής. «Έπαθα πλήρη ψύχωση στο αεροδρόμιο Stansted και πήδηξα μέσα από το baggage drop off και με συνέλαβαν… Εκείνη τη στιγμή, οι παραισθήσεις μου ήταν τόσο δυνατές. Άκουγα φωνές που μου έλεγαν ότι ο Σατανάς ερχόταν», λέει, σύμφωνα με το Daily MAil.
Η Rosie καταλαβαίνει σήμερα ότι η πολυετής συναισθηματική ένταση, το άγχος και ο χαρακτηρισμός «ευαίσθητη» από την εφηβεία αποτελούσαν πρώιμες ενδείξεις μιας πάθησης που δεν γνώριζε ότι είχε.
Ποιοι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για ψυχωσικό επεισόδιο;
Μελέτη του 2026, με τίτλο Early intervention in psychosis: Strategies, predictors and challenges, αναφέρει ότι η έγκαιρη παρέμβαση αποσκοπεί στον περιορισμό του χρόνου κατά τον οποίο η ψύχωση παραμένει αθεράπευτη και στην παροχή εξειδικευμένης φροντίδας βασισμένης σε τεκμήρια κατά το πρώτο επεισόδιο, με στόχο καλύτερα αποτελέσματα. Η μελέτη επισημαίνει και τα εμπόδια στην εφαρμογή της, ιδιαίτερα σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, όπου οι πόροι και οι υποδομές υγείας είναι περιορισμένοι.
Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι η πιθανότητα ψύχωσης είναι μεγαλύτερη όταν συνδυάζονται βιολογική ευαλωτότητα και στρεσογόνα γεγονότα ζωής. Αυξημένο κίνδυνο αντιμετωπίζουν όσοι εμφανίζουν πρώιμα προειδοποιητικά σημάδια, όσοι έχουν εκτεθεί σε στρες πριν από τη γέννηση ή στην πρώιμη παιδική ηλικία, καθώς και νέοι που κάνουν χρήση ουσιών, όπως η κάνναβη. Ρόλο έχουν επίσης η γενετική προδιάθεση και το κοινωνικό περιβάλλον. Οι παράγοντες αυτοί, τονίζουν οι μελέτες, συνήθως λειτουργούν σε συνδυασμό: ο κίνδυνος αυξάνεται απότομα όταν συνυπάρχουν αρκετοί και όχι εξαιτίας ενός μεμονωμένου παράγοντα.
Πρόσφατες μελέτες έχουν καταγράψει τις ακόλουθες ομάδες ως υψηλότερου κινδύνου:
- Άτομα με κλινικά υψηλό κίνδυνο (CHR) και πρώιμα ψυχωσικά συμπτώματα
- Άτομα που έχουν βιώσει προγεννητικό στρες ή στρες στην πρώιμη ζωή
- Έφηβοι και νεαροί ενήλικες, λόγω ευαλωτότητας στο πρώτο επεισόδιο
- Άτομα που κάνουν χρήση κάνναβης ή άλλων ουσιών, ιδίως συχνά
Πώς τα προειδοποιητικά σημάδια κατέληξαν σε κρίση
Η κα van Amerongen εργαζόταν ως μοντέλο σε ηλικία 21 ετών, όταν οι συναισθηματικές της διακυμάνσεις έγιναν εντονότερες και ακολούθησε η κρίση στο αεροδρόμιο. «Ήμουν σε μια πραγματικά σχέση γεμάτη αγάπη και μέσα σε μια νύχτα κάτι άλλαξε τελείως μέσα στο μυαλό μου». Έπειτα από μήνες έντονου άγχους και κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, αναγκάστηκε να διακόψει την εργασία της. Όταν της χορηγήθηκαν αντικαταθλιπτικά SSRIs, είπε ότι αισθανόταν «σαν να έπαιρνε κοκαΐνη».
Ύστερα από έναν χωρισμό, σε μια φάση χαμηλής διάθεσης, η ψυχική της κατάσταση μεταστράφηκε και πάλι. «Οι σκέψεις μου ξαφνικά έγιναν τόσο θετικές και γεμάτες ευγνωμοσύνη… Μετά μετατράπηκαν σε παραλήρημα», είπε, εξηγώντας πως πίστευε ότι ήταν «απεσταλμένη από τον Θεό». «Το να φτάσω σε σημείο κρίσης ήταν το σημάδι ότι χρειαζόμουν βοήθεια», πρόσθεσε, αφού νοσηλεύτηκε με εισαγγελική εντολή κατά τη διάρκεια του ψυχωσικού επεισοδίου.
Πώς βίωσε τη ζωή μετά τη διάγνωση
Η Ms van Amerongen περιέγραψε τη διάγνωση της διπολικής διαταραχής ως «τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου» και ανέφερε πως τη συνόδευαν φόβος και αβεβαιότητα για όσα θα ακολουθούσαν. Όταν πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, αντιλήφθηκε το στίγμα και τη σιωπή που περιέβαλλαν την πάθηση. «Όλοι άρχισαν να μου μιλούν με χαμηλή φωνή… υπήρχε τόση ντροπή γύρω από αυτό», είπε, προσθέτοντας ότι η απουσία ανοιχτής συζήτησης την έκανε να αισθάνεται «ότι είχα κάνει κάτι λάθος».
Η φαρμακευτική αγωγή που ήταν κατάλληλη για εκείνη σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή, όπως ανέφερε. «Η φαρμακευτική μου αγωγή – αντιψυχωσικά, που περιλαμβάνουν σταθεροποιητές διάθεσης – ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη», δήλωσε, επισημαίνοντας πως ο ύπνος είναι «νούμερο ένα για τη διαχείριση της διπολικής διαταραχής». Η Ms van Amerongen στάθηκε ακόμη στη βοήθεια που προσφέρει η επαφή με ανθρώπους με διπολική διαταραχή, μέσω του Bipolar UK. Όπως είπε, το γεγονός ότι γνώρισε γυναίκες της ηλικίας της που κατανοούσαν τις εμπειρίες της αποτέλεσε «ένα μεγάλο σημείο καμπής», έπειτα από χρόνια προσπάθειας να αποκρύπτει όσα περνούσε.
Σταμάτησε να υποκρίνεται
Η Ms van Amerongen περιέγραψε πόσο προσπαθούσε να μην αποκαλύπτει στους άλλους την κατάθλιψή της. «Ήμουν κάποια που δεν θα ήθελε με τίποτα να μάθει οποιοσδήποτε στον κόσμο πόσο καταθλιπτική ήμουν, εκτός από τη μητέρα μου», είπε. Παρομοίασε το masking με την «υποκριτική» και το χαρακτήρισε συναισθηματικά εξαντλητικό. Αργότερα, καθώς ενημερώθηκε περισσότερο για τη διπολική διαταραχή και ανέλαβε τον ρόλο της πρέσβειρας στο Bipolar UK, συνειδητοποίησε ότι, παρά τις διαφορετικές εμπειρίες των ανθρώπων, τα σοβαρά επεισόδια κατάθλιψης και μανίας ή υπομανίας είναι κοινά.
Σύμφωνα με έρευνα του Bipolar UK, το 85% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι το στίγμα επηρέασε αρνητικά την εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους. Η Ms van Amerongen εξήγησε ότι πλέον μιλά για όσα έζησε, με στόχο να κάνει άλλους να αισθάνονται λιγότερο μόνοι. «Οποιοσδήποτε μπορεί να έχει διπολική διαταραχή… δεν κάνει διακρίσεις», είπε, ενώ πρόσθεσε ότι οι νεαρές γυναίκες χρειάζεται να γνωρίζουν πως «είναι απολύτως φυσιολογικό» και «όχι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπονται».
Με λίγα λόγια
- Η 29χρονη Rosie van Amerongen αφηγείται πώς ζει με τη διπολική διαταραχή και περιγράφει το ψυχωσικό επεισόδιο στο αεροδρόμιο Stansted, το οποίο οδήγησε στη διάγνωσή της.
- Όπως αναγνωρίζει, τα χρόνια έντονης συναισθηματικής φόρτισης και άγχους λειτουργούσαν ως προειδοποιητικές ενδείξεις, που εκδηλώθηκαν με παραισθήσεις και κρίσεις πανικού.
- Ύστερα από τη διάγνωση, βρέθηκε αντιμέτωπη με κοινωνικό στίγμα και αβεβαιότητα και υπογράμμισε τον ρόλο της φαρμακευτικής αγωγής και της στήριξης από ανθρώπους με ανάλογες εμπειρίες.
- Η Rosie θέλει να ενημερώσει και να παροτρύνει άλλες γυναίκες να μιλούν χωρίς φόβο για την ψυχική τους υγεία και να αποδέχονται τη διάγνωσή τους χωρίς ντροπή.
- Η φαρμακευτική αγωγή και η υποστήριξη από το Bipolar UK υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες στην πορεία της προς την αποδοχή και τη διαχείριση της κατάστασής της.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/psychologia/29chroni-exomologeitai-ta-proeidopoiitika-simadia-prin-to-psychosiko-epeisodio-epatha-krisi-sto-aerodromio-kai-me-synelavan/20277
