Χωρισμός: Πώς ένα εκρηκτικό live πανκ με βοήθησε να ξεπεράσω τον πόνο

Όταν τελείωσε η σχέση μου, τα αγαπημένα μου ποπ τραγούδια και οι ύμνοι για τον έρωτα με έκαναν να κλαίω. Ώσπου ανακάλυψα το hardcore punk.

Κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει ότι ένας χωρισμός θα χαλούσε τη σχέση μου με την Beyoncé. Πάντα συνέδεα τη μουσική με τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής μου: το Glastonbury, τη Madonna στη σκηνή του Madison Square Garden, τα μεγαλύτερα χιτ της Kylie Minogue σε ένα ταξίδι με αυτοκίνητο στην Αυστραλία. Όμως, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο πριν, όταν τελείωσε απροσδόκητα η πρώτη μου πραγματική σχέση, όλα άλλαξαν.

Όταν άκουγα τους καλλιτέχνες που αγαπούσα περισσότερο, με αιφνιδίαζαν οι αναμνήσεις και ερχόμουν αντιμέτωπη με την αγάπη και την οικειότητα που είχα χάσει. Οι συνηθισμένες μου λίστες, γεμάτες indie επιτυχίες και ποπ ύμνους, έγιναν αφόρητες. Δεν το είχα προσέξει μέχρι τότε, αλλά σχεδόν όλα τα τραγούδια μιλούσαν για αγάπη, λαχτάρα, ρομαντισμό και σεξ. Κάθε φορά που πατούσα το «play», κατέληγα να κλαίω με λυγμούς στο ντους ή δημόσια.

Κουρασμένη να καταναλώνω χαρτομάντιλα, αποφάσισα να απέχω εντελώς από τη μουσική. Ήθελα, μάλιστα, να αποφύγω πάση θυσία το θέμα του έρωτα. Ίσως εκπλαγείτε από το πόσο περιορίζει αυτό τις επιλογές σας, γιατί, παραφράζοντας τον Hugh Grant στην ταινία «Love Actually», η αγάπη βρίσκεται παντού – δυστυχώς. Αντικατέστησα τις λίστες μου με δημοσιογραφικά podcast, ηχητικά βιβλία αληθινών εγκλημάτων και χαλαρωτικούς ήχους περιβάλλοντος, αλλά τίποτα δεν κατάφερε να καλύψει το κενό που είχε αφήσει η απουσία της μουσικής.

Πώς το hardcore punk έγινε διέξοδος μετά τον χωρισμό

«Ποιο είδος απέχει περισσότερο από τα συνηθισμένα μου γούστα;» αναρωτήθηκα, καθώς περιηγούμουν στο Spotify, λίγους μήνες μετά τον χωρισμό. Πάτησα χωρίς πολλή σκέψη σε μια λίστα hardcore punk και, χωρίς να ξέρω από πού να αρχίσω, έβαλα να παίξει το πρώτο συγκρότημα.

Και λειτούργησε. Από τα ηχεία μου ξεχύθηκε δυνατή, βαριά μουσική, τόσο ξέφρενη και ωμή που μετά βίας καταλάβαινα για τι μιλούσαν τα τραγούδια. Χάρηκα όταν συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να ακούω συγκροτήματα όπως οι Malevolence και οι Every Time I Die χωρίς να κλαίω τόσο ώστε να χρειάζεται μετά να βάζω κρύα κουτάλια στα πρησμένα μου μάτια.

Οι Knocked Loose, ένα συγκρότημα hardcore punk από το Κεντάκι, έγιναν γρήγορα από τα αγαπημένα μου. Μία εβδομάδα αφότου τους ανακάλυψα, έμαθα ότι θα έδιναν μια ειδική συναυλία τα μεσάνυχτα στο Μάντσεστερ. Μου φάνηκε σαν να ήταν γραφτό να φτάσουν στην πόλη τη στιγμή ακριβώς που τους χρειαζόμουν, κι έτσι έκλεισα εισιτήριο.

Η συναυλία των Knocked Loose στο Μάντσεστερ

«Θα πεθάνω», σκέφτηκα λίγες εβδομάδες αργότερα, δαγκώνοντας τα χείλη μου από την αγωνία, καθώς το Albert Hall στο Μάντσεστερ έσφυζε από κίνηση. Ήταν 2 τα ξημερώματα όταν οι Knocked Loose ανέβηκαν τελικά στη σκηνή. Κόλλησα στον τοίχο, ενώ το πλήθος μετατρεπόταν σε μια τεράστια, παλλόμενη μάζα σωμάτων. Οι άνθρωποι κουνούσαν βίαια τα άκρα τους, έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον με δύναμη και σκαρφάλωναν ο ένας πάνω στον άλλον για να ανέβουν στη σκηνή, μόνο και μόνο για να ξαναβουτήξουν αμέσως στο πλήθος.

Δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Η μουσική με είχε μαγέψει, αλλά φοβόμουν ότι θα κατέληγα στα επείγοντα. Κι όμως, όταν ο τραγουδιστής, Bryan Garris, κάλεσε το κοινό να κινηθεί περισσότερο, ένιωσα πως δεν μπορούσα να αντισταθώ. Προχώρησα και άφησα το πλήθος να με καταπιεί.

Μέσα στο πλήθος ήταν σαν εκείνη τη στιγμή στο «Dirty Dancing», όταν η Baby βλέπει τον Johnny και τους φίλους του να χορεύουν στους χώρους του προσωπικού. Με τρόμαζε, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα μια βαθιά επιθυμία να συμμετάσχω. Δεν είχα ιδέα πώς να το κάνω και δεν υπήρχε κανένας Johnny να με σηκώσει από τους γοφούς. Ξαφνικά, κάποιος έπεσε πάνω στον ώμο μου και με έσπρωξε πάνω στο άτομο δίπλα μου. Κοίταξα γύρω μου ανήσυχη, αλλά κανείς δεν ήταν θυμωμένος και κανείς δεν είχε τραυματιστεί. Χαμογέλασα. Δεν ήταν τρομακτικό· ήταν διασκεδαστικό.

Γρήγορα ένιωσα ότι γινόμουν μέρος της συλλογικής ορμής του πλήθους. Ήταν ανακουφιστικό να κινούμαι όπως ήθελα. Δεν με ένοιαζε πού θα κατέληγα, πάνω σε ποιον θα έπεφτα ή πώς έδειχνα. Και, ευτυχώς, δεν υπήρχε ούτε μία θλιβερή σκέψη για τον πρώην μου στο μυαλό μου. Δεν ήθελα να κοιτάξω το κινητό μου ή να χαθώ στο ατελείωτο σκρολάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του. Ήμουν ασφαλής μέσα σε αυτή τη γεμάτη ιδρώτα φούσκα.

Το mosh pit ως τρόπος να εκφραστεί η θλίψη

Αποφεύγοντας τις λίστες μου, προσπαθούσα απεγνωσμένα να ελέγξω τα συναισθήματά μου. Η μουσική που αγαπούσα με ωθούσε να αποδεχτώ τη θλίψη και τον πόνο του χωρισμού, αλλά εγώ την είχα απωθήσει και είχα κρυφτεί πίσω από δυνατά, επιθετικά συγκροτήματα. Όσο προχωρούσε η βραδιά και το συγκρότημα έπαιζε με ένταση τα τραγούδια του, άρχισα να νιώθω να επιστρέφουν εκείνα τα γνώριμα, δύσκολα συναισθήματα. Ο θόρυβος με είχε αποσπάσει, όμως ξαφνικά συνειδητοποίησα ξεκάθαρα ότι και το hardcore ήταν συναισθηματικό.

Κάτω από τον θορυβώδη ήχο των Knocked Loose κρυβόταν η ίδια ευαλωτότητα και θλίψη από τις οποίες προσπαθούσα να ξεφύγω. Η διαφορά ήταν ότι στο mosh pit τους δεν χρειαζόταν να κάθομαι βυθισμένη στη στενοχώρια μου. Με κάθε σπρώξιμο και κάθε σύγκρουση, τα συναισθήματά μου έβγαιναν από μέσα μου. Κατάλαβα ότι δεν ήταν η μουσική που μου προκαλούσε πόνο· έφταιγα εγώ και όλα όσα αρνιόμουν να νιώσω ή να αποδεχτώ. Όλη η βραδιά έμοιαζε με μια παράξενη, ριζοσπαστική μορφή θεραπείας, στην οποία είχα ενταχθεί χωρίς να το καταλάβω.

Μετά, σταδιακά, σταμάτησα να αποφεύγω τις λίστες μου. Άρχισα να επιτρέπω στον εαυτό μου να βιώνει τα δύσκολα συναισθήματα που μου προκαλούσε η μουσική και η πληγωμένη μου καρδιά άρχισε να επουλώνεται. Την περασμένη εβδομάδα άκουσα το τελευταίο άλμπουμ της Ariana Grande και δεν δάκρυσα ούτε στιγμή. Βέβαια, ορισμένα τραγούδια των Fleetwood Mac και της Phoebe Bridgers εξακολουθούν να με πονάνε· άνθρωπος είμαι. Όμως η θλίψη που μου προκαλούν δεν με κατακλύζει πια.

Αυτές τις μέρες δεν έχω τίποτα εναντίον της Beyoncé. Το χρωστάω στους ανθρώπους της κοινότητας του hardcore, που με βοήθησαν να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Τώρα, όταν δεν νιώθω τρελά ερωτευμένη, πηγαίνω σε μια συναυλία hardcore, πέφτω με φόρα στο mosh pit και ελπίζω πως θα με βοηθήσει να διώξω λίγη από τη θλίψη μου.