Υπεραποστάσεις: Είναι οι πολλοί υδατάνθρακες το μυστικό της επιτυχίας;

Το καλοκαίρι του 2024, ο δρομέας και προπονητής Ντέιβιντ Ρος ανακοίνωσε ότι θα επιχειρούσε να καταρρίψει το ρεκόρ του Leadville Trail 100 Mile, ενός από τους παλαιότερους και πιο εμβληματικούς αγώνες υπεραποστάσεων. Το σχέδιό του περιλάμβανε την πρόσληψη 120 έως 140 γραμμαρίων υδατανθράκων την ώρα. Η στρατηγική της υψηλής πρόσληψης υδατανθράκων κερδίζει έδαφος, όμως οι ειδικοί προειδοποιούν ότι δεν είναι κατάλληλη για όλους.

Η πρόκληση του Leadville

Η υπεραπόσταση περιλαμβάνει αγώνες μεγαλύτερους από τον μαραθώνιο των 42,2 χιλιομέτρων. Το Leadville Trail 100 Mile είναι ένας από τους πιο ιστορικούς αγώνες του αθλήματος και το ρεκόρ της διαδρομής, 15 ώρες, 42 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα, θεωρούνταν από πολλούς σχεδόν ακατάρριπτο. Ο Ρος, ωστόσο, πίστευε ότι μπορούσε να το βελτιώσει, παρότι δεν είχε αγωνιστεί ποτέ σε απόσταση 100 μιλίων, δηλαδή περίπου 161 χιλιομέτρων.

«Είχα πολλές αμφιβολίες και αναρωτιόμουν αν ήταν δυνατό. Δεν ήξερα αν μπορούσε πράγματι να γίνει. Όμως, με βάση τις επιδόσεις που μπορούσα να πετύχω, ήξερα ότι, αν εκτελούσα το σχέδιό μου, όχι μόνο ήταν εφικτό το ρεκόρ, αλλά θα μπορούσε να καταρριφθεί με σημαντική διαφορά», λέει.

Στην υπεραπόσταση δοκιμάζονται νέες τεχνολογίες και προσεγγίσεις, από παπούτσια μονοπατιού με πλάκες ανθρακονημάτων και την προπόνηση στη ζέστη μέχρι τη χρήση διττανθρακικού νατρίου από κορυφαίους δρομείς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει η αυξημένη πρόσληψη υδατανθράκων, μια τακτική που ξεκίνησε από την ποδηλασία και επεκτείνεται στα αθλήματα αντοχής.

Ο Ρος σχεδίαζε να καταναλώνει στο Leadville 120 έως 140 γραμμάρια υδατανθράκων την ώρα, ποσότητα που αντιστοιχεί σε περίπου 500 θερμίδες. Το υπολογιστικό του φύλλο προέβλεπε ότι θα μπορούσε να τερματίσει πάνω από 15 λεπτά ταχύτερα από το ρεκόρ.

Από το αμερικανικό ποδόσφαιρο στα μονοπάτια

Ο Ρος μεγάλωσε σε αγροτική περιοχή στην ανατολική ακτή του Μέριλαντ. Στο λύκειο έπαιζε αμερικανικό ποδόσφαιρο και ζύγιζε περίπου 91 κιλά. Συνέχισε να παίζει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου σπούδασε περιβαλλοντικές επιστήμες, αλλά μετά το πρώτο έτος εγκατέλειψε το άθλημα και άρχισε να κάνει ποδήλατο και να τρέχει.

«Πίστευα ότι το καλύτερό μου αγώνισμα θα ήταν τα 800 μέτρα και ότι όσο μεγάλωνε η απόσταση θα γινόμουν όλο και χειρότερος, επειδή προερχόμουν από το αμερικανικό ποδόσφαιρο. Θεωρούσα ότι αυτό δεν ήταν το δυνατό μου σημείο», λέει.

Μετά το πανεπιστήμιο, μετακόμισε στη Βόρεια Καρολίνα για να σπουδάσει περιβαλλοντικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Duke και άρχισε να τρέχει στα μονοπάτια γύρω από το Ντάραμ. Εκεί γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, Μέγκαν, που σπούδαζε νευροεπιστήμη και έπαιζε χόκεϊ επί χόρτου. Οι δυο τους άρχισαν να τρέχουν μαζί, ενώ ο Ρος συμμετείχε σε αγώνες μονοπατιού και ξεκίνησε να προπονεί αθλητές. Το 2018, αφού η Μέγκαν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές της στο Στάνφορντ, μετακόμισαν στο Μπόλντερ του Κολοράντο, όπου εργάζονται και οι δύο ως προπονητές πλήρους απασχόλησης.

Ο Ρος συνήθιζε να παροτρύνει τους αθλητές του να κυνηγούν φιλόδοξους στόχους. Το 2022 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί και, στις αρχές του 2023, η Μέγκαν τον ενθάρρυνε να εφαρμόσει και ο ίδιος αυτή τη συμβουλή. «Του είπα: “Ντέιβιντ, είσαι 35 ετών και κανείς δεν ξέρει πόσα χρόνια θα μείνεις στην κορυφή. Κάνε αυτό που λες στους άλλους και κυνήγησε τον στόχο σου”».

Η προπόνηση του στομάχου για περισσότερους υδατάνθρακες

Τον Απρίλιο του 2023, ο Ρος έτρεξε στο Canyons 100k, στο Όμπερν της Καλιφόρνιας. Ο αγώνας δίνει «Golden Ticket» για το Western States 100 Mile, έναν από τους σημαντικότερους αγώνες υπεραπόστασης. Η προσπάθειά του πήγαινε καλά μέχρι που έφαγε ένα τζελ από σταθμό τροφοδοσίας, το οποίο δεν του ταίριαξε. Έκανε αμέσως εμετό, δεν μπορούσε να κρατήσει τίποτα στο στομάχι του και περπάτησε περίπου 9,7 χιλιόμετρα, τερματίζοντας πέμπτος. Κατάλαβε ότι έπρεπε να βρει ποια διατροφή τού ταίριαζε.

Τότε διάβαζε και πειραματιζόταν με μεγαλύτερη πρόσληψη υδατανθράκων, μια πρακτική που είχε ήδη καθιερωθεί στην κορυφαία ποδηλασία. Μέχρι τότε θεωρούνταν ότι το σώμα μπορούσε να επεξεργαστεί μόνο 60 έως 90 γραμμάρια την ώρα. Η περισσότερη τροφοδοσία μπορεί να βοηθήσει έναν αθλητή να διατηρήσει υψηλότερη ένταση για περισσότερη ώρα.

Δοκιμάζοντας διαφορετικά τζελ και ροφήματα, ο Ρος αύξησε σταδιακά την πρόσληψη στους 120, 130 και 140 γραμμάρια υδατανθράκων ανά ώρα. Τον Δεκέμβριο του 2023 κέρδισε τον αγώνα McDowell Mountain Frenzy 50 Miler, απόστασης περίπου 80 χιλιομέτρων. Το καλοκαίρι του 2024 ήταν έτοιμος για το Silver Rush 50 Mile στο Leadville. Κέρδισε με διαφορά 25 λεπτών και εξασφάλισε θέση στον αγώνα των 100 μιλίων.

Ο Ρος προπονούσε τόσο τα πόδια όσο και το στομάχι του, προσλαμβάνοντας ποσότητες υδατανθράκων που πολλοί θεωρούσαν αμφιλεγόμενες. Έτρεχε μόνο πέντε ημέρες την εβδομάδα και με λιγότερα χιλιόμετρα από πολλούς κορυφαίους δρομείς υπεραποστάσεων, δίνοντας έμφαση στην ταχύτητα. Κάποιες ημέρες έκανε ποδήλατο. Τον Απρίλιο του 2024, ενώ ποδηλατούσε, ένα αυτοκίνητο έστριψε προς το μέρος του και τον πέταξε πάνω σε φράχτη. Ξύπνησε με διάσειση και σπασμένο καρπό. Μόλις ανάρρωσε αρκετά, συνέχισε την προπόνηση, τρέχοντας με το χέρι σε ανάρτηση και διατηρώντας την πρόσληψη υδατανθράκων.

«Προπονήθηκα σαν να συμμετείχα σε διαγωνισμό φαγητού», λέει, αναφερόμενος στην εξάσκηση με τα υγρά και τα τζελ που θα χρειαζόταν στον αγώνα. «Οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς φαγητού εξασκούνται με υγρά, επειδή δεν θέλουν να τρώνε χοτ ντογκ κάθε μέρα. Έτσι, χρησιμοποιούσα υγρά για να συνηθίσω το φούσκωμα και να εκπαιδεύσω το σώμα μου να μη δεχτεί με δυσκολία αυτή την ποσότητα. Ήξερα ότι θα έπρεπε να καταναλώνω έως και 1,66 λίτρα την ώρα χωρίς να τα απορρίπτει ο οργανισμός μου».

Το ρεκόρ στο Leadville

Τον Αύγουστο, ο Ρος ένιωθε σωματικά έτοιμος, αλλά όχι εξίσου σίγουρος ψυχολογικά. «Είχα ακόμη πολλές αμφιβολίες για το αν ήταν εφικτό ή αν άξιζε καν να κυνηγήσω αυτόν τον στόχο, με τα παιδιά, τη δουλειά και όλα τα υπόλοιπα», λέει.

Η Μέγκαν ήθελε να αγωνιστεί και, στις 4 το πρωί, όταν δόθηκε η εκκίνηση στο Leadville, ο Ρος άφησε τις αμφιβολίες στην άκρη και επικεντρώθηκε στους αριθμούς. Λίγο μετά την εκκίνηση έλεγξε τους παλμούς του. «Ήξερα περίπου πόσες θερμίδες έκαιγα σε συγκεκριμένους καρδιακούς ρυθμούς. Όταν είδα τους παλμούς μου, κατάλαβα ότι μπορούσα να τρέξω πιο γρήγορα και να αναπληρώνω τις θερμίδες. Λίγα μίλια μετά την εκκίνηση σκέφτηκα: “Εντάξει, ήρθε η ώρα να αγωνιστώ”».

Είχε βάλει στον εαυτό του τον κανόνα να τρέξει όλη τη διαδρομή χωρίς να περπατήσει. Περιέγραψε τον αγώνα ως «απίστευτα διασκεδαστικό», κάτι που δεν συνηθίζεται σε μια διαδρομή 100 μιλίων. Ο συνοδός του, Τέντι Μπρος, λέει ότι τον είδε στο Twin Lakes, περίπου στο 64ο χιλιόμετρο, και έδειχνε πολύ καλά. Όταν επέστρεψε εκεί, περίπου στο 97ο χιλιόμετρο, «για να είμαι ειλικρινής, έδειχνε περίπου το ίδιο».

Ο Μπρος έτρεξε μαζί του τα τελευταία περίπου 64 χιλιόμετρα. Σε ένα ανηφορικό τμήμα, γνωστό ως «power lines», ο Ρος άρχισε να νιώθει ναυτία. Επιβράδυνε, πήρε ανάσες και κατάφερε να την ελέγξει. «Στα επίπεδα σημεία και στις κατηφόρες, νομίζω ότι κινούμασταν με ρυθμό περίπου 4 λεπτών και 21 δευτερολέπτων ανά χιλιόμετρο. Πηγαίναμε πολύ γρήγορα», λέει ο Μπρος.

Καθώς πλησίαζαν στον τερματισμό, η διαφορά του Ρος από τον δεύτερο μεγάλωνε. Τελικά, ξεπέρασε την αρχική πρόβλεψή του κατά ένα λεπτό. Ο χρόνος του, 15:26:34, ήταν πάνω από 16 λεπτά ταχύτερος από το προηγούμενο ρεκόρ του Leadville.

Τι λένε οι ειδικοί για την υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την αποκαλούμενη «επανάσταση των υδατανθράκων» ή «μανία των υδατανθράκων», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Άλεξ Χάτσινσον, συγγραφέας του βιβλίου Endure: Mind, Body, and the Curiously Elastic Limits of Human Performance.

«Η επιστημονική συζήτηση για την υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων παραμένει ανοιχτή. Υπάρχει κάποια λογική, ορισμένες προσωπικές μαρτυρίες και ελάχιστα δεδομένα, αλλά υπάρχουν και πολλοί λόγοι για σκεπτικισμό. Στην υπεραπόσταση είναι σχεδόν αδύνατο να οργανωθούν τυχαιοποιημένες δοκιμές στις οποίες οι άνθρωποι τρέχουν επανειλημμένα αγώνες 100 μιλίων με τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια. Όλοι κάνουν κάποιες εκτιμήσεις και πειραματίζονται με τον εαυτό τους, αλλά ορισμένοι είναι πιο πρόθυμοι να δοκιμάσουν κάτι με μικρές πιθανότητες επιτυχίας», λέει ο Χάτσινσον.

Ο προπονητής Άντι Τζόουνς-Ουίλκινς, που τρέχει σε αγώνες υπεραπόστασης από τη δεκαετία του 1990, έχει δει πολλές τάσεις να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται. Χαρακτηρίζει την προώθηση της υψηλής πρόσληψης υδατανθράκων «μια απίστευτη ευκαιρία μάρκετινγκ» για τις εταιρείες και προειδοποιεί ότι ίσως να μην είναι η καλύτερη στρατηγική για δρομείς που κινούνται στη μέση ή στο πίσω μέρος του αγώνα.

«Για αθλητές λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, γύρω στα 40 και άνω, περίπου 60 έως 70 γραμμάρια υδατανθράκων την ώρα είναι αρκετά, ειδικά αν πρόκειται να αγωνίζονται για περισσότερες από έξι, επτά ή οκτώ ώρες», λέει. Το βασικό πρόβλημα, εξηγεί, είναι οι γαστρεντερικές ενοχλήσεις: οι πιο αργοί δρομείς δεν καταβάλλουν την ίδια ένταση με τους κορυφαίους και απλώς δεν χρειάζονται τόσους υδατάνθρακες.

«Γνωρίζουμε ότι οι αγώνες υπεραπόστασης προκαλούν αρκετά γαστρεντερικά προβλήματα. Θα προέτρεπα τους δρομείς να είναι προσεκτικοί και να πειραματίζονται, αντί να τους ενθαρρύνουμε να καταναλώνουν πάνω από 100 γραμμάρια υδατανθράκων. Μπορούν να συμβούν πολλά όταν τρως μια ζελατινώδη εκδοχή του γεύματος της Ημέρας των Ευχαριστιών και μετά προσπαθείς να τρέξεις», λέει ο Τζόουνς-Ουίλκινς.

Ο Τζέισον Κουπ, συγγραφέας του βιβλίου Training Essentials for Ultrarunning, σημειώνει ότι η υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων δεν είναι καινούργια. «Οι επαγγελματίες ποδηλάτες το κάνουν εδώ και χρόνια. Όποιος πιστεύει ότι κάνει κάτι καινούργιο είτε ξεγελά τον εαυτό του είτε δεν παρακολουθούσε τι συνέβαινε. Η πρακτική ξεκίνησε στην ποδηλασία υψηλών επιδόσεων, όπου ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη χρειάζεται —ή μπορούν— να καταναλώσουν τόσους υδατάνθρακες».

Ο προπονητής και δρομέας Τάιλερ Φοξ, τον οποίο προπονεί ο Ρος, έχει πετύχει αποτελέσματα με μια πιο συγκρατημένη εκδοχή της υψηλής πρόσληψης. Τη συνιστά στους αθλητές του, λαμβάνοντας όμως υπόψη τη φυσική τους κατάσταση και την ικανότητά τους να διατηρούν την ένταση.

«Η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά την τροφοδοσία ανάλογα με την προπόνηση και την προσπάθεια», λέει ο Φοξ. «Αν δεν μπορείς να διατηρήσεις την προσπάθεια από μηχανική άποψη, αργότερα θα περιοριστείς από την ικανότητά σου να παράγεις ισχύ». Σε έναν αγώνα διάρκειας 10 ωρών, εξηγεί, όποιος μπορεί να τρέχει σε υψηλή ένταση θα μπορεί να αξιοποιήσει περισσότερους υδατάνθρακες. «Αν όμως τρέχεις συντηρητικά, με μικρότερη καταπόνηση, θα καις λιγότερη ενέργεια και η υψηλή πρόσληψη μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ».

Αν οι υδατάνθρακες δεν καταναλώνονται από τον οργανισμό, μπορεί να προκαλέσουν γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Ο Φοξ, πάντως, βλέπει και πιθανά οφέλη: «Δεν λέω ότι αφορά αποκλειστικά τους αθλητές υψηλού επιπέδου. Μπορεί να σου επιτρέψει να κάνεις περισσότερη δουλειά, αν είσαι προετοιμασμένος. Η προπόνησή σου, όμως, πρέπει να σε έχει προετοιμάσει γι’ αυτό».

Η Άννα Γκίμπσον, δρομέας στίβου και μονοπατιού σε αποστάσεις μικρότερες από την υπεραπόσταση, επίσης προπονούμενη από τον Ρος, έχει πειστεί για τα οφέλη. Την προηγούμενη χρονιά σημείωσε ατομικό ρεκόρ στα 1.500 μέτρα και συμμετείχε στα αμερικανικά ολυμπιακά trials. «Στον τελευταίο αγώνα μου κατανάλωνα 110 γραμμάρια υδατανθράκων την ώρα. Χρειάστηκε πολλή προπόνηση του εντέρου για να φτάσω σε αυτό το σημείο, αλλά πιστεύω ότι συνέβαλε στη βελτίωση της απόδοσής μου», λέει. Στον αγώνα Gorge Waterfalls 30k κέρδισε, κατέρριψε το ρεκόρ της διαδρομής και τερμάτισε δεύτερη στη γενική κατάταξη.

Παρά τις άγνωστες ακόμη παραμέτρους, ο Χάτσινσον θεωρεί ότι ο Ρος έχει καλή εικόνα τόσο των διαθέσιμων επιστημονικών στοιχείων όσο και των περιορισμών τους. «Κάποιοι μπορεί να κοιτάξουν τα δεδομένα και να πουν: “Δεν είναι αρκετά για να με πείσουν να το δοκιμάσω”. Ο Ντέιβιντ, όμως, είναι αισιόδοξος: αξιολογεί τις πιθανότητες και λέει: “Άρα μου λέτε ότι υπάρχει μια πιθανότητα!”».

Η επίδραση στην απόδοση και την αποκατάσταση

Για τον Ρος, η αλλαγή στη διατροφή άλλαξε την εικόνα που είχε για τις δυνατότητές του. «Παλιά πίστευα ότι απλώς δεν τα κατάφερνα στο τέλος των μεγάλων αγώνων. Θυμάμαι πολλούς αγώνες 50 χιλιομέτρων όπου, όταν υπέφερα στο 42ο χιλιόμετρο, σκεφτόμουν: “Γιατί να τρέξω περισσότερο; Προφανώς παλεύω ενάντια στη φυσιολογία μου”».

«Ύστερα πέρασα από τη συνηθισμένη τροφοδοσία στην υψηλή και ξαφνικά έγινα ένας από τους καλύτερους. Στο τέλος της ημέρας, είναι απλό: δώσε μου 75 τζελ και μπορώ να σου δώσω τον κόσμο», λέει.

Μετά τον αγώνα στο Leadville, η αποκατάστασή του ήταν γρήγορη. Ένιωσε πολύ άσχημα για μία ημέρα, αλλά στη συνέχεια βελτιώθηκε και μέσα σε λίγες εβδομάδες είχε επιστρέψει στη δρομική του κατάσταση. Ο ίδιος αποδίδει μέρος της αποκατάστασης στην υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων.

«Δεν είναι απαραίτητα η επίδοση την ημέρα του αγώνα που αποτελεί το μαγικό στοιχείο των υδατανθράκων. Είναι το πόσο σε βοηθούν να προσαρμοστείς και να ανακάμψεις από προπονήσεις που με τον καιρό ανεβάζουν το επίπεδό σου. Μπορώ να ανταποκριθώ καλύτερα σε μια προπόνηση, να επιστρέψω πιο δυνατός και να συσσωρεύσω προπονητικό έργο με τρόπο που, στα 36 μου, να νιώθω σαν να είμαι 22», λέει.

Παρότι ανάρρωνε, άρχισε να αναρωτιέται αν η επιτυχία στο Leadville ήταν απλώς μια καλή ημέρα. Για να ξεπεράσει τις αμφιβολίες του, γράφτηκε στον αγώνα Javelina Jundred στην Αριζόνα, μόλις δύο μήνες αργότερα. Η διαδρομή θα ήταν ζεστή, με θερμοκρασία σχεδόν 38°C, γι’ αυτό προπονήθηκε στη ζέστη και εξασκήθηκε στην κατανάλωση περισσότερων υγρών.

Κέρδισε τον αγώνα σε 12:45:04, χάνοντας το ρεκόρ της διαδρομής για λιγότερο από δύο λεπτά. «Η διαφορά ανάμεσα στο Leadville και το Javelina είναι ότι στο Leadville, ακόμη και εκείνη τη στιγμή, ένιωθα πως συνέβαινε κάτι μαγικό. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα ποτέ να το επαναλάβω. Στο Javelina, όμως, ένιωθα ότι θα μπορούσα να το κάνω οποιοδήποτε Σάββατο», λέει. Η νίκη τού εξασφάλισε επίσης «Golden Ticket» για το Western States 100 Mile.

Ο Ρος συνέχισε να προπονείται και να αγωνίζεται την άνοιξη του 2025, με τις συνηθισμένες διακυμάνσεις που συνοδεύουν την υπεραπόσταση. Τον Μάρτιο στραμπούληξε τον αστράγαλό του στον αγώνα Big Alta 50k και εγκατέλειψε. Τον Μάιο, όμως, κέρδισε τον αγώνα Quad Rock 50 Miler με διαφορά μεγαλύτερη από 40 λεπτά, καταρρίπτοντας το ρεκόρ της διαδρομής. Η νίκη τού έδωσε «τεράστια ώθηση αυτοπεποίθησης» ενόψει του Western States τον Ιούνιο.

Η υψηλή πρόσληψη δεν είναι για όλους

Το αν η υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων θα λειτουργήσει για την πλειονότητα των δρομέων μένει να φανεί. Παρότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η τάση μπορεί να διαφέρει από προηγούμενες μόδες, όπως το τρέξιμο χωρίς παπούτσια και η προπόνηση προσαρμοσμένη στην καύση λίπους, οι δρομείς χρειάζεται να προχωρούν προσεκτικά.

«Ο μέσος δρομέας υπεραποστάσεων, ακόμη και ένας καλός δρομέας, χρειάζεται να είναι προσεκτικός και να αυξάνει σταδιακά την πρόσληψη, όχι απλώς επειδή είδε κάποιον στο Instagram να το κάνει. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι απαραίτητη, με βάση τις ενεργειακές απαιτήσεις, ενώ συχνά δεν είναι καν πρακτική, επειδή οι δρομείς δεν μπορούν να καταναλώσουν τόσους υδατάνθρακες», λέει ο Κουπ.

Ο Τζόουνς-Ουίλκινς συμφωνεί: «Η πρόβλεψή μου είναι ότι θα καταλήξουμε να αναγνωρίζουμε πως η υψηλή πρόσληψη υδατανθράκων λειτουργεί για τους κορυφαίους, αλλά όχι για τη μεγάλη πλειονότητα. Οι περισσότεροι θα βρουν μια μέση λύση. Προτρέπω, όμως, τους αθλητές να είναι προσεκτικοί και να πειραματίζονται για να βρουν τι τους ταιριάζει. Αυτό που λειτουργεί για μένα μπορεί να μη λειτουργεί για εσένα ή για τον επόμενο».

Η εγκατάλειψη στο Western States και το μάθημα του αγώνα

Στις 28 Ιουνίου, ο Ρος στάθηκε στην εκκίνηση του Western States μαζί με μερικούς από τους καλύτερους δρομείς στον κόσμο, ανάμεσά τους και ο θρυλικός ορεινός δρομέας Κίλιαν Ζορνέτ, νικητής του αγώνα το 2011. Αυτή τη φορά δεν έκανε τολμηρές προβλέψεις.

«Είμαι μεγάλο αουτσάιντερ, ακόμη και για την πρώτη πεντάδα. Και έτσι μου αρέσει. Ξέρω ότι μπορώ να τρέξω γρήγορα σε σχέση με τους ιστορικούς χρόνους. Το ερώτημα είναι πόσο γρήγορα θα τρέξουν οι υπόλοιποι», δήλωσε πριν από τον αγώνα.

Οι δρομείς ξεκίνησαν πολύ γρήγορα, με τον Ρος να προηγείται στην αρχική ανηφόρα των περίπου 6,4 χιλιομέτρων. Στη συνέχεια, μια ομάδα τουλάχιστον 12 κορυφαίων ανδρών κινήθηκε με ρυθμό ταχύτερο από το ρεκόρ. Στα πρώτα 48 χιλιόμετρα παρέμειναν κοντά ο ένας στον άλλο, με διαφορά μόλις ενός ή δύο λεπτών. Ο Ρος βρισκόταν περίπου στην πέμπτη θέση, δίπλα στον Ζορνέτ και στους υπόλοιπους.

Μετά τα περίπου 64 χιλιόμετρα, μέσα στη ζέστη της ημέρας, οι αποστάσεις άρχισαν να μεγαλώνουν. Στο ίδιο σημείο, ο Ρος πέρασε πίσω από τους πρωτοπόρους Κρις Μάγιερς και Κέιλεμπ Όλσον, ο οποίος τελικά κέρδισε. Στα περίπου 90 χιλιόμετρα βρισκόταν σταθερά στην πέμπτη θέση. «Ένιωθα πολύ καλά σχεδόν όλη την ώρα. Ακόμη κι όταν έφτασα στο Michigan Bluff, ακριβώς πίσω από τον Τζεφ, ήμουν σε εξαιρετική θέση. Εκ των υστέρων, ήταν η ιδανική θέση».

Λίγο μετά την αναχώρησή του από τον σταθμό τροφοδοσίας του Michigan Bluff, στην κατηφόρα, η προσπάθειά του άρχισε να δυσκολεύει. Υποψιάζεται ότι, λόγω της προπόνησης στη ζέστη, είχε καταναλώσει υπερβολικούς ηλεκτρολύτες. Η όρασή του θόλωσε και εμφάνισε ήπιες γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Μείωσε τους υδατάνθρακες, κάτι που εκ των υστέρων θεωρεί λάθος.

«Μείωσα την πρόσληψη ενώ έπρεπε να την αυξήσω. Τα τζελ κατέβαιναν κανονικά. Ακόμη κι έπειτα, κατάφερα να συνέλθω όταν βελτιώθηκαν τα επίπεδα νατρίου μου. Ανέβηκα θέσεις και ένιωθα καλά. Μετά, όμως, με επηρέασε η έλλειψη τζελ και άρχισα να δυσκολεύομαι ψυχολογικά», λέει.

Άρχισε να ανησυχεί υπερβολικά για την υγεία του και να σκέφτεται καταστροφικά σενάρια, ενώ ξαφνικά γέμισε άγχος στη σκέψη ότι θα ξαναδεί τα παιδιά του. Διστάζει να το χαρακτηρίσει κρίση πανικού, αλλά οι ασκήσεις αναπνοής που του έδωσε ο συνοδός του, Τέντι Μπρος, ο οποίος είναι γιατρός, τον βοήθησαν. Κοιτάζοντας πίσω, θεωρεί ότι είχε προετοιμάσει το σώμα του, όχι όμως και το μυαλό του.

«Με τη ζωή να είναι τόσο απαιτητική, με δύο μικρά παιδιά και όλα τα υπόλοιπα, δεν έκανα τα βασικά που πάντα ζητώ από τους αθλητές μου ως προπονητής: να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι μπορεί να φτάσουν σε ένα σημείο που να μοιάζει τρομακτικό. Δεν προετοίμασα αρκετά την ψυχολογική πλευρά για έναν αγώνα 100 μιλίων». Εγκατέλειψε περίπου στο 100ό χιλιόμετρο.

Όπως γνωρίζει κάθε δρομέας υπεραποστάσεων, η εγκατάλειψη μπορεί να είναι εξίσου σημαντική εμπειρία με την παρουσία στο βάθρο. «Η μαγεία της υπεραπόστασης είναι ότι σε φέρνει αντιμέτωπο με τον πυρήνα του εαυτού σου και από εκεί μπορείς να ξαναγίνεις πιο δυνατός. Ανυπομονώ να επιστρέψω και να τρέξω άλλον έναν αγώνα 100 μιλίων. Κι αν προκριθώ ξανά στο Western States, να είστε βέβαιοι ότι θα επιστρέψω», λέει.

Μετά την αρχική δημοσίευση του άρθρου, ο Ρος κατέρριψε ξανά το ρεκόρ του Leadville 100 τον Αύγουστο του 2025, με χρόνο 15:12:30.