Ροή ειδήσεων
ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
© 2026 ygeiax.gr

Αναζήτηση

Πατήστε Enter ή κάντε κλικ στο εικονίδιο αναζήτησης

ΥΓΕΙΑ

Καρκίνος του μαστού: Διαγνώστηκε χωρίς να έχει ψηλαφήσει ποτέ κάποιο ογκίδιο

Τρεις μήνες νωρίτερα, επίμονος πόνος στη μασχάλη, μούδιασμα στο χέρι και μια ταινιοειδής σκληρία στον μαστό την οδήγησαν να ζητήσει ιατρική αξιολόγηση

Καρκίνος του μαστού: Διαγνώστηκε χωρίς να έχει ψηλαφήσει ποτέ κάποιο ογκίδιο

Η ιστορία μου με τον καρκίνο του μαστού μπορεί να τρομάξει, επειδή δεν είχα κάποιο από τα «τυπικά» συμπτώματα, όπως ένα ογκίδιο. Ωστόσο, από τον Ιούνιο του 2021, περίπου τρεις μήνες πριν από τη διάγνωσή μου, υπήρχαν άλλα σημάδια ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την υγεία μου.

Είχα έναν επίμονο, οξύ πόνο στη μασχάλη, μούδιασμα στο χέρι και μια ταινιοειδή σκληρία στο δέρμα, που κατέβαινε κατά μήκος του αριστερού μαστού. Τελικά, επρόκειτο για νόσο Mondor. Είναι μια σπάνια, καλοήθης πάθηση που προκαλείται από φλεγμονή σε φλέβα ακριβώς κάτω από το δέρμα και δεν συνδέεται συχνά με τον καρκίνο του μαστού. Τα συμπτώματα με ανησύχησαν αρκετά ώστε να κλείσω μερικά ραντεβού με γιατρούς, αλλά ο καρκίνος του μαστού ήταν το τελευταίο πράγμα που είχα στο μυαλό μου.

Οι γιατροί που επισκέφθηκα είχαν διαφορετικές απόψεις. Μία από αυτούς μού είπε ότι τα συμπτώματα πιθανότατα σχετίζονταν με το άγχος και τον ύπνο και μου πρότεινε να κάνω μελέτη ύπνου. Η συμβουλή της δεν μου φάνηκε πολύ λογική, γι’ αυτό ζήτησα και δεύτερη γνώμη. Ο επόμενος γιατρός πρότεινε αξονική τομογραφία, για να ελεγχθεί αν το μούδιασμα στο χέρι οφειλόταν σε πίεση κάποιου νεύρου. Δεν την έκανα τελικά, επειδή λίγες ημέρες αργότερα επισκέφθηκα τη γυναικολόγο μου. Με την ταινιοειδή σκληρία στον μαστό από τη νόσο Mondor και τον πόνο στη μασχάλη, σκέφτηκα ότι θα άξιζε να με εξετάσει.

Κατά την κλινική εξέταση του μαστού, η γυναικολόγος μου δεν ψηλάφησε κάποιο ογκίδιο ή μόρφωμα, αλλά μου εξήγησε ότι η κλινική εξέταση δεν είναι πάντα αλάνθαστη. Λόγω των συμπτωμάτων μου, με παρέπεμψε για διαγνωστική μαστογραφία, ώστε να βεβαιωθούμε ότι δεν υπήρχε κάτι πιο σοβαρό.

Δεν είναι πάντα δυνατό να ψηλαφήσετε ένα ογκίδιο

Χρειάστηκε περίπου ένας μήνας για να κλείσω ραντεβού και, όταν πήγα για τη μαστογραφία, είχε φτάσει ο Σεπτέμβριος. Δεν είχα ακόμη λόγο να πιστεύω ότι μπορεί να έχω καρκίνο του μαστού, οπότε δεν ένιωθα άγχος. Πήγα μάλιστα οδηγώντας μόνη μου.

Η μαστογραφία έδειξε μια αλλοίωση και δύο διογκωμένους λεμφαδένες. Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλω να μεταδώσω σήμερα: Δεν μπορείτε πάντα να ψηλαφήσετε ένα ογκίδιο. Κάποια στιγμή πιθανότατα θα ένιωθα κάτι, καθώς είχα μια επιθετική μορφή καρκίνου που είχε ήδη εξαπλωθεί σε δύο λεμφαδένες. Παρ’ όλα αυτά, το σώμα μου έδινε σημάδια ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Ρώτησα την ιατρική ομάδα στο κέντρο μαστογραφίας τι πίστευε. Ο πατέρας μου είναι γιατρός και η μητέρα μου νοσηλεύτρια, οπότε θέλω πάντα ρεαλιστικές απαντήσεις που βασίζονται σε στοιχεία. Μου είπαν ότι υπήρχε πιθανότητα από 50% έως 90% να πρόκειται για καρκίνο, αλλά ότι χρειαζόταν βιοψία για να επιβεβαιωθεί. Κατά βάθος, όμως, ήξερα ότι ήταν καρκίνος. Έβλεπα κυριολεκτικά τους διογκωμένους λεμφαδένες στην εξέτασή μου.

Εκείνη την ημέρα κάθισα στο αυτοκίνητο, στον χώρο στάθμευσης, και πανικοβλήθηκα. Όλοι όσοι γνώριζα και είχαν καρκίνο του μαστού είχαν πεθάνει, οπότε υπέθεσα ότι θα είχε την ίδια κατάληξη και για μένα. Δεν θυμάμαι καν πώς οδήγησα μέχρι το σπίτι.

Λίγες ημέρες αργότερα επέστρεψα στο κέντρο υγείας του νοσοκομείου για βιοψία. Μέσα σε 24 ώρες, στις 21 Σεπτεμβρίου 2021, μου είπαν ότι είχα καρκίνο του μαστού θετικό HER2. Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός μου παράγει περισσότερη πρωτεΐνη HER2 απ’ όση θα έπρεπε, με αποτέλεσμα τα καρκινικά κύτταρα να αναπτύσσονται ταχύτερα και πιο επιθετικά.

Ήμουν 36 ετών.

Η διάγνωση εν μέσω της πανδημίας COVID-19 είχε και μια θετική πλευρά

Η ομάδα φροντίδας μου έδωσε προτεραιότητα στο να ξεκινήσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα μετά τη διάγνωση και οι διαδικασίες προχώρησαν γρήγορα. Την ίδια εβδομάδα έκανα PET scan, μια εξέταση ολόκληρου του σώματος που μπορεί να δείξει αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί και αλλού. Πριν και μετά τις εξετάσεις συναντήθηκα επίσης με την ογκολογική μου ομάδα, για να συζητήσουμε τα αποτελέσματα και το σχέδιο θεραπείας.

Όταν διαγνώστηκα, η πανδημία COVID-19 ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ήταν πραγματικά δύσκολο να περνάω αυτή την εμπειρία εν μέσω πανδημίας. Έκανα την τελευταία συνεδρία χημειοθεραπείας στην κορύφωση της έξαρσης της παραλλαγής Δέλτα και χρειάστηκε να πάω μόνη μου. Από ορισμένες απόψεις, όμως, το γεγονός ότι είχα καρκίνο του μαστού την περίοδο της πανδημίας λειτούργησε θετικά: κανείς δεν κυκλοφορούσε πολύ και όσοι έμπαιναν στο νοσοκομείο έπρεπε να φορούν μάσκα. Τα παιδιά μου, που τότε ήταν τριών και πέντε ετών, φορούσαν επίσης μάσκες στο σχολείο και δεν συμμετείχαν σε πολλές δραστηριότητες, κάτι που με βοήθησε να προστατευτώ κατά τη θεραπεία.

Με βοήθησε πολύ και το ότι η σύζυγός μου εργαζόταν από το σπίτι λόγω της πανδημίας. Έτσι, μπορούσε να με πηγαίνει στα ραντεβού και ταυτόχρονα να εργάζεται. Τα παιδιά μας ωφελήθηκαν επίσης, επειδή είχαν συνεχώς κοντά τους έναν γονιό που ήταν πλήρως διαθέσιμος, ενώ εγώ ήμουν σε μεγάλο βαθμό ανήμπορη.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου δεν ήταν ο θάνατος, αλλά να μην είμαι δίπλα στα παιδιά μου

Πριν αρρωστήσω, ήμουν ο βασικός άνθρωπος που φρόντιζε τα παιδιά μου. Όταν όμως ξεκίνησα τη θεραπεία, υπήρχαν ημέρες που δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Οι γονείς μου μετακόμισαν για έναν χρόνο κοντά μας, για να βοηθήσουν στη φροντίδα τη δική μου και των παιδιών. Χρειαζόμασταν κάθε βοήθεια που μπορούσαμε να έχουμε και, ευτυχώς, κατάφεραν να νοικιάσουν ένα σπίτι στον διπλανό δρόμο.

Η μικρότερη κόρη μου δυσκολευόταν να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε να είναι κοντά μου. Δεν ήταν τόσο για να αποφύγουμε τα μικρόβια, όσο επειδή ένιωθα το σώμα μου σαν να καιγόταν συνέχεια. Ήθελε να με αγκαλιάσει, αλλά η δυσφορία που ένιωθα κατά τη θεραπεία δεν μου το επέτρεπε. Στα τρία της χρόνια, όμως, δυσκολευόταν να καταλάβει γιατί δεν μπορούσαμε να αγκαλιαστούμε. Η μεγαλύτερη κόρη μου λέει ότι δεν φοβόταν πως θα πεθάνω, αλλά πως δεν θα γινόμουν ποτέ καλά και θα ήμουν άρρωστη για πάντα.

Ακούγεται μακάβριο, αλλά έλεγα συχνά ότι, αν πέθαινα, δεν θα το ήξερα. Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν να μην είμαι κοντά στα παιδιά μου. Δεν ανησυχούσα για τη σύζυγό μου, τη Leanne. Είναι ενήλικη και έχει ένα μεγάλο υποστηρικτικό περιβάλλον. Αλλά κανείς έχει μόνο μία μητέρα — αν και τα παιδιά μου έχουν δύο μαμάδες. Ήθελα να μεγαλώσουν μαζί μου και να μη στερηθούν κανέναν από τους δύο γονείς τους.

Η χημειοθεραπεία μπορεί να γίνει επικίνδυνη

Ήμουν πάρα πολύ άρρωστη κατά τη θεραπεία. Δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων πώς θα σε επηρεάσει η χημειοθεραπεία. Παρότι ήμουν νέα και κατά τα άλλα υγιής, ήμουν συνεχώς εξαντλημένη και αντιμετώπισα πολλά προβλήματα. Έβγαλα τεράστιες πληγές στο στόμα, περίπου 2,5 εκατοστών, και δεν μπορούσα να φάω ή να πιω καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας. Σχεδόν αμέσως εμφάνισα και μυκητίαση στη γλώσσα. Επιπλέον, τα επίπεδα καλίου μου έπεσαν πολύ χαμηλά, αυξάνοντας τον κίνδυνο για προβλήματα όπως έμφραγμα και εγκεφαλικό. Ένιωθα επίσης σαν να καθόταν ένας ελέφαντας στο στήθος μου και η καρδιά μου χτυπούσε διαρκώς γρήγορα. Τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης μου είχαν επίσης μειωθεί πολύ, κάτι που μπορεί να συμβάλει στην ταχυκαρδία και στην έλλειψη ενέργειας.

Συνολικά έκανα έξι κύκλους χημειοθεραπείας. Χρειάστηκα τέσσερις μεταγγίσεις αίματος και έκανα εγχύσεις καλίου μετά από κάθε κύκλο. Έκανα επίσης σχεδόν 20 εγχύσεις στοχευμένων θεραπειών για τον καρκίνο του μαστού θετικό HER2. Ήταν πολλά και, στη συνέχεια, έκανα 33 συνεδρίες ακτινοθεραπείας. Αν και δεν ήταν τόσο εξαντλητική όσο η χημειοθεραπεία, ήταν και πάλι απαίσια. Περίπου στη 20ή συνεδρία, το δέρμα μου έμοιαζε να έχει εγκαύματα δεύτερου ή τρίτου βαθμού. Η ακτινοθεραπεία ήταν επώδυνη και με έκανε να νιώθω πολύ κουρασμένη.

Η επιλογή της θύρας έγχυσης στο χέρι

Παρά τις δυσκολίες, είμαι πολύ ευγνώμων για τη φροντίδα που έλαβα. Η ιατρική μου ομάδα εξέταζε προσεκτικά πώς θα επηρέαζε κάθε θεραπεία τη ζωή μου και προσπαθούσε να με κάνει να νιώθω όσο το δυνατόν πιο άνετα. Για παράδειγμα, η θύρα έγχυσης που χρησιμοποιήθηκε για τη χημειοθεραπεία και τις στοχευμένες θεραπείες τοποθετήθηκε στο χέρι μου και όχι στο στήθος. Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη επιλογή, αλλά έχει λογική. Δεν χρειάστηκα γενική αναισθησία για την τοποθέτησή της, κάτι που ενδέχεται να απαιτείται για μια θύρα στο στήθος, οπότε η διαδικασία ήταν πολύ λιγότερο επεμβατική. Επιπλέον, είναι πιο δύσκολο να καταλάβουν οι άλλοι ότι έχεις καρκίνο από αυτό το εμφανές σημάδι. Δεν ξέρω γιατί δεν το επιλέγουν περισσότεροι επαγγελματίες υγείας.

Στο πλαίσιο της φροντίδας μου εφαρμόστηκε επίσης ψύξη του τριχωτού της κεφαλής, γνωστή ως cold capping. Περισσότεροι άνθρωποι εκτός της κοινότητας των ασθενών με καρκίνο γνωρίζουν πλέον αυτή την πρακτική. Όταν, όμως, δημοσίευσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι την ακολουθούσα κατά τη θεραπεία, ένιωσα ότι όλοι μιλούσαν γι’ αυτό. Πολλοί από τους ακολούθους μου δεν ήξεραν τι ήταν, αλλά το ότι κράτησα τα μαλλιά μου με βοήθησε πολύ συναισθηματικά.

Δεν έκανα μαστεκτομή, αλλά ογκεκτομή. Γίνεται μεγάλη συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα και γνωρίζω ότι πολλές γυναίκες επιλέγουν μαστεκτομή επειδή ανησυχούν για τα ποσοστά υποτροπής. Στη δική μου περίπτωση, όμως, η μαστεκτομή δεν θα άλλαζε την πιθανότητα υποτροπής. Δεν ήταν απαραίτητη, οπότε δεν την έκανα.

Σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας ένιωθα ότι η ομάδα φροντίδας μού έδινε επιλογές που ήταν ιατρικά κατάλληλες και ταυτόχρονα μου επέτρεπαν να διατηρήσω όσο γινόταν την εικόνα του εαυτού μου. Η προσέγγισή τους με έκανε να σκεφτώ ότι θα μπορούσαν να προσφέρονται στις γυναίκες περισσότερες επιλογές κατά τη θεραπεία του καρκίνου, ώστε να εξακολουθούν να νιώθουν ο εαυτός τους.

Οι συνέπειες της διάγνωσης σε νεαρή ηλικία

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τη διάγνωσή μου και δεν υπάρχουν ενδείξεις νόσου. Μια μακροχρόνια συνέπεια του να νοσήσει κανείς από καρκίνο σε νεαρή ηλικία είναι ότι δυσκολεύεται να νιώσει ξανά ήρεμος. Έκανα εντατική θεραπεία EMDR για ενάμιση χρόνο, για να αντιμετωπίσω τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, καθώς έπαθα κρίσεις πανικού έως και 30 φορές την ημέρα. Η EMDR, από τα αρχικά των λέξεων «απευαισθητοποίηση και επανεπεξεργασία μέσω οφθαλμικών κινήσεων», είναι μια εξειδικευμένη θεραπεία που βοηθά τον εγκέφαλο να επεξεργαστεί το τραύμα. Ήταν η πιο αποτελεσματική μέθοδος για να σταματήσουν οι κρίσεις πανικού.

Τώρα δεν ανησυχώ για κάτι πριν συμβεί και ζω πολύ περισσότερο στο παρόν. Δεν σκέφτομαι πολύ μπροστά, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει άλλα προβλήματα στη ζωή μου, αλλά δεν νιώθω ότι χρειάζεται να το αλλάξω. Επίσης, φοβάμαι πολύ λιγότερο απ’ ό,τι παλιά. Πριν από τον καρκίνο απέφευγα να κάνω πράγματα μόνο και μόνο επειδή φοβόμουν. Τώρα ξέρω ότι μπορεί να χρειαστεί να κάνω δύσκολα πράγματα ούτως ή άλλως, οπότε αξίζει να δοκιμάσω κάτι καινούργιο αν το μόνο που με σταματά είναι ο φόβος.

Για παράδειγμα, πάντα φοβόμουν να πάω στις εκδηλώσεις Halloween Horror Nights στα Universal Studios. Φέτος, όμως, πήγα και πέρασα υπέροχα. Παλαιότερα πίστευα ότι τέτοιες εμπειρίες μπορούσαν να περιμένουν. Τώρα είμαι πολύ πιο πρόθυμη να βγω και να τις ζήσω.

Υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο

Δεν μπορείς να περιγράψεις σε κάποιον πώς είναι πραγματικά ο καρκίνος. Αν διαγνωστείς, πρέπει απλώς να προχωρήσεις βήμα βήμα. Η νόσος μοιάζει τρομακτική επειδή τη συνδέουμε με τον θάνατο, αλλά μπορώ να πω ότι δεν είναι τόσο τρομακτική όσο νομίζει ο κόσμος.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ: ο καρκίνος μερικές φορές οδηγεί στον θάνατο, αλλά οι στατιστικές δείχνουν ότι τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει αυτό. Ο καρκίνος του μαστού είναι συχνά αντιμετωπίσιμος. Τα ποσοστά είναι σαφή: οι περισσότερες γυναίκες που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού θα ζήσουν — όχι όλες, αλλά η πλειονότητα.

Θέλω να γνωρίζει ο κόσμος ότι υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο. Δεν θα ευχόμουν αυτή την εμπειρία σε κανέναν, αλλά μου έδωσε διαφορετική οπτική για τη ζωή και με βοήθησε να την αντιμετωπίζω πιο απλά. Μετά τον καρκίνο μπορεί να μη νιώθεις ξανά απόλυτη ηρεμία, αλλά μπορείς να βρεις γαλήνη. Νιώθω μεγάλη γαλήνη γνωρίζοντας ότι δύσκολα θα ζήσω κάτι χειρότερο από τη χημειοθεραπεία.

Ο καρκίνος δεν κρατά για πάντα. Η ανάμνηση αυτού του γεγονότος ήταν που με βοήθησε να συνεχίσω.

Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/health/karkinos-toy-mastoy-diagnostike-choris-na-echei-psilafisei-pote-kapoio-ogkidio/30351

NETWORK