Η νοσηλεύτρια Suzanne O’Brien, που έχει φροντίσει περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στο τέλος της ζωής τους, λέει ότι οι πιο συχνές μεταμέλειες είναι τρεις. Πρώτη, ότι δεν έζησαν με βάση τον σκοπό τους και δεν κυνήγησαν τα όνειρά τους. Δεύτερη, ότι δεν άφησαν τον εαυτό τους να αγαπηθεί και δεν αγάπησαν τους άλλους χωρίς όρους.
Η τρίτη μεταμέλεια αφορά την αδυναμία να εκτιμήσουν τις μικρές, καθημερινές στιγμές. Η O’Brien καλεί τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να αντιμετωπίσουν τα συναισθηματικά ζητήματα που τους απασχολούν, τονίζοντας πόσο σημαντικές είναι η ενσυνειδητότητα και η αποδοχή του παρόντος για μια ζωή με νόημα και χωρίς τύψεις.
Πώς μπορεί κανείς να ζήσει με μεγαλύτερη συναισθηματική πληρότητα και χωρίς τύψεις; Ειδικός που έχει φροντίσει περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στο τέλος της ζωής τους αναφέρει τρία πράγματα για τα οποία οι περισσότεροι μετάνιωσαν πριν πεθάνουν.
Νοσηλεύτρια που στάθηκε δίπλα σε πάνω από 1.000 ανθρώπους στο τέλος της ζωής τους περιγράφει τις τρεις μεγαλύτερες μεταμέλειες
Με την πάροδο του χρόνου, η απαιτητική καθημερινότητα μπορεί να μας κάνει να χάνουμε από τα μάτια μας όσα έχουν πραγματική σημασία. Συζητάμε για τη «ζωή με νόημα» και την «αληθινή ευτυχία», χωρίς συχνά να σταματάμε για να σκεφτούμε τι σημαίνουν προσωπικά για τον καθένα. Όσοι πλησίασαν στο τέλος της ζωής τους, όμως, είχαν τη δυνατότητα να κάνουν ακριβώς αυτό: να αποτιμήσουν τη ζωή τους. Οι εμπειρίες και τα λόγια τους είναι όχι μόνο συγκινητικά, αλλά και πολύτιμα μαθήματα ζωής για όσους έχουν ακόμη χρόνο να αλλάξουν κατεύθυνση.
«Στο τέλος της ζωής, δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή πόσα χρήματα έχεις», λέει η Suzanne O’Brien, φωτίζοντας τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που πεθαίνουν.
Η O’Brien έχει συνοδεύσει περισσότερους από 1.000 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο στις τελευταίες τους στιγμές, από τις ΗΠΑ έως την Ταϊλάνδη και τη Ζιμπάμπουε. Η πιστοποιημένη νοσηλεύτρια ένιωσε ισχυρή παρόρμηση να στραφεί στην ανακουφιστική φροντίδα πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια εργάστηκε ως νοσηλεύτρια ογκολογίας, παρέχοντας συναισθηματική και σωματική υποστήριξη σε ανθρώπους στο τέλος της ζωής τους και βοηθώντας τους να αντιμετωπίσουν τη θλίψη τους.
Στο πρόσφατο βιβλίο της, «The Good Death», η O’Brien επιχειρεί να φέρει το κοινό σε επαφή με την πραγματικότητα του θανάτου και με την ανάγκη να προετοιμαζόμαστε για το τέλος. Παράλληλα, μεταφέρει σοφίες που αποκόμισε από τους ασθενείς της και κοινά μοτίβα που παρατηρούνται σε ανθρώπους που πεθαίνουν. Πολλοί από αυτούς βιώνουν «πνευματικές στιγμές αποκάλυψης» σχετικά με τη ζωή τους, οι οποίες, όπως σημειώνει, μπορούν να διδάξουν όλους μας.
«Άρχισαν να μιλούν για τα ίδια πράγματα», επισημαίνει η O’Brien στο Fortune. «Γιατί στο τέλος της ζωής, δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή πόσα χρήματα έχεις. Τίποτα από αυτά δεν έχει αξία. Αυτό που μετράει είναι τι έμαθαν, τι μετάνιωσαν, τι δεν έκαναν και τι φοβήθηκαν να κάνουν».
Μιλώντας στο Fortune, η O’Brien αναλύει τα τρία βασικά πράγματα για τα οποία μετανιώνουν οι ασθενείς της στο τέλος της ζωής τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο όσα αποκαλύπτουν έχουν επηρεάσει την ίδια.
1. «Δεν έζησα σύμφωνα με τον σκοπό μου»
Η O’Brien εξηγεί ότι, όταν πλησιάζει το τέλος της ζωής, πολλοί θυμούνται πράγματα που δεν έκαναν, παρότι γνώριζαν ότι πάντοτε ήθελαν να τα κάνουν.
«Όλοι είμαστε εδώ για κάποιο σκοπό και όλοι έχουμε χαρίσματα και όταν δεν τα μοιραζόμαστε και δεν δρούμε σύμφωνα με αυτά, τότε έρχεται η μεγάλη μεταμέλεια», λέει η O’Brien. Όπως εξηγεί, η επιλογή να μην «βουτάμε στο άγνωστο» ή να μην επιχειρούμε κάτι καινούριο συνδέεται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αφθονία.
Αν αντιμετωπίζουμε τον χρόνο μας ως ιερό, πολύτιμο και πεπερασμένο, μειώνεται ο φόβος να κινηθούμε προς όσα μας ενθουσιάζουν.
«Ένα από τα πράγματα που δεν γνωρίζουμε είναι πόσες μέρες έχουμε», τονίζει. «Όταν νιώσεις αυτό το συναίσθημα, όταν έχεις κάτι που θέλεις να κάνεις, μην αφήνεις το “εγώ”, το κομμάτι σου που φοβάται, να το καταπνίξει».
Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να οδηγηθούμε σε υπαρξιακή κρίση αναζητώντας τον σκοπό της ζωής μας. Αρκεί να επιλέξουμε έναν στόχο που δεν έχουμε ακόμη πραγματοποιήσει και να προχωρήσουμε σταδιακά προς αυτόν. «Αν έκανες ένα πράγμα κάθε μέρα προς έναν ευθυγραμμισμένο στόχο που θέλεις να πετύχεις, σε έναν μήνα θα είχες κάνει 30 πράγματα», τονίζει η O’Brien.
2. «Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να αγαπηθεί πλήρως και δεν αγάπησα τους άλλους χωρίς όρους»
Σύμφωνα με την O’Brien, πολλοί άνθρωποι μετανιώνουν στο τέλος της ζωής τους επειδή δεν έδειξαν αρκετή ευαλωτότητα, ώστε να επιτρέψουν στον εαυτό τους να αγαπηθεί και να προσφέρουν αγάπη. Συχνά λένε πως δεν έφτασαν σε ένα επίπεδο συγχώρεσης, είτε απέναντι σε κάποιον άλλον είτε απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι σημαντικό, προσθέτει, να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε πότε πρέπει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη και να αφήνουμε πίσω τις ενοχές.
Η O’Brien προτρέπει τους ασθενείς της να ανακαλέσουν τη χρονική στιγμή που εξακολουθούν να δυσκολεύονται να αποδεχτούν και να σκεφτούν αν, με βάση όσα γνώριζαν και τους πόρους που είχαν στη διάθεσή τους, έκαναν τότε ό,τι ήταν δυνατό.
«Όταν κουβαλάς συναισθηματικό βάρος, σε κρατά παγιδευμένο», τονίζει. «Μας συμβαίνουν πράγματα και αν δεν μπορούμε να τα επιλύσουμε, αν κρατάμε θυμό ή πικρία, ή αν πιστεύουμε ότι κάτι που περάσαμε θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής μας, η συγχώρεση είναι το εργαλείο της μεταμόρφωσης».
Όπως σημειώνει η O’Brien, όταν βρίσκουμε τρόπους να διαχειριστούμε συναισθηματικά ζητήματα και διαπροσωπικές δυσκολίες όσο ζούμε, μπορούμε να αναπτύξουμε πιο αυθεντικές σχέσεις. «Μην φτάσετε στο τέλος της ζωής σας για να δείξετε επιείκεια στον εαυτό σας», τονίζει, προτείνοντας να εστιάσουμε στο μάθημα που μας άφησε η μεταμέλεια.
Για να αφήσουμε πίσω την πικρία και να αναπτύξουμε βαθύτερες σχέσεις, συνηθισμένα εργαλεία είναι η θεραπεία και η ενσυνειδητότητα.
3. «Δεν εκτίμησα το παρόν»
Μπροστά στο τέλος της ζωής, οι άνθρωποι το συνειδητοποιούν και μερικές φορές αντιλαμβάνονται για πρώτη φορά τα μικρά δώρα της καθημερινότητας, τα οποία συχνά δεν προσέχουν.
Οι ερευνητές έχουν εξετάσει αυτή την αναγνώριση μέσα από την επιστήμη της ενσυνειδητότητας και του δέους. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η εκτίμηση της παρούσας στιγμής και η επίγνωση του περιβάλλοντος είναι δυνατό να ηρεμήσουν το μυαλό και το σώμα.
«Δεν είναι να μη χάνεις τις μεγάλες στιγμές, αλλά να μη χάνεις εκείνες που υπάρχουν κάθε μέρα, τις στιγμές χαράς και ευγνωμοσύνης… τα πουλιά που κελαηδούν έξω, ένας περίπατος στο πάρκο ή το να βρίσκεσαι σε μια καταπληκτική πόλη γεμάτη ενέργεια», επισημαίνει η O’Brien.
Με περιέργεια και παρουσία, οι άνθρωποι μπορούν να ζουν αυθεντικά και να ανοιχτούν σε εμπειρίες που τους χαρίζουν χαρά.
«Άλλαξα εντελώς τη ζωή μου όταν άρχισα να εργάζομαι για το τέλος της», λέει η O’Brien. «Το μυαλό μας μάς κρατά κολλημένους. Είναι σαν τη δική μας μικρή φυλακή, αν το επιτρέψουμε».
Συνοπτικά
- Η νοσηλεύτρια Suzanne O’Brien αναφέρει ότι πριν από τον θάνατο οι περισσότεροι άνθρωποι μετανιώνουν για τρία βασικά πράγματα.
- Πρώτη μετάνοια είναι ότι αρκετοί δεν έζησαν με γνώμονα τον σκοπό τους και δεν κυνήγησαν τα όνειρά τους.
- Δεύτερον, πολλοί θα ήθελαν να είχαν επιτρέψει στον εαυτό τους να δεχτεί αγάπη και να αγαπήσει τους άλλους χωρίς όρους.
- Τρίτον, συνειδητοποιούν πως δεν έδωσαν αξία στις απλές καθημερινές στιγμές, από τις οποίες αντλούνται χαρά και ευγνωμοσύνη.
- Η O’Brien προτείνει να αναγνωρίζονται και να αντιμετωπίζονται τα συναισθηματικά ζητήματα, ώστε να καλλιεργούνται αυθεντικές σχέσεις.
- Για μια ζωή με λιγότερες τύψεις, καθοριστική σημασία έχουν η ενσυνειδητότητα και η αποδοχή του παρόντος.
Το άρθρο στο ygeiax.gr: https://www.ygeiax.gr/psychologia/eidikos-apokalyptei-treis-koryfaies-metanoies-ton-anthropon-sto-telos-tis-zois-toys/1074
