Καρκίνος του μαστού: Γιατί η διάγνωση που αρχικά έμοιαζε εμπόδιο έγινε αφετηρία αλλαγής

Τον Μάιο του 2022, ενώ ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, η Samantha Ciaccia παρατήρησε αιματηρό έκκριμα από τις θηλές της. Η επιχειρηματίας στον χώρο της άσκησης, πρώην βοηθός ιατρού στην επείγουσα ιατρική και σήμερα 38 ετών, γνώριζε ότι επρόκειτο για σοβαρό σύμπτωμα. Οι γιατροί που επισκέφθηκε στην Κροατία αρχικά δεν ανησύχησαν, όμως, καθώς τα συμπτώματα επιδεινώθηκαν, ζήτησε δεύτερη γνώμη. Τον Οκτώβριο του 2022 έμαθε ότι είχε καρκίνο του μαστού από το θέμα ενός email. Η εμπειρία της την οδήγησε να δημιουργήσει μια επιχείρηση που βοηθά γυναίκες να επιστρέψουν στην άσκηση μετά τη θεραπεία για καρκίνο του μαστού. Η ιστορία της, όπως την αφηγήθηκε στη δημοσιογράφο υγείας Caitlin Carlson.

Ύστερα από περίπου δέκα χρόνια άσκησης της ιατρικής στη Νέα Υόρκη, άρχισα να εξαντλούμαι. Παράλληλα, γυμναζόμουν με πελάτες ως πιστοποιημένη ειδικός ενδυνάμωσης και φυσικής κατάστασης (CSCS) και αποφάσισα να ρισκάρω και να αφοσιωθώ πλήρως σε αυτό. Δημιούργησα επίσης ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για το κοινό και άλλους επαγγελματίες της κίνησης, με στόχο την πρόληψη τραυματισμών που συναντούσα στα επείγοντα. Το 2022 ταξίδεψα στην Ευρώπη, με σκοπό να γυρίσω τον κόσμο ενώ παράλληλα εργαζόμουν εξ αποστάσεως για την επιχείρησή μου.

Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2022, παρατήρησα ότι αιμορραγούσε η αριστερή μου θηλή. Με βάση την ιατρική μου εμπειρία, ανησύχησα μήπως πρόκειται για καρκίνο. Ήταν αγχωτικό, γι’ αυτό πήγα σε γιατρό στην Κροατία για να το ελέγξω. Έκαναν κυτταρολογική εξέταση, κατά την οποία εξετάζονται στο μικροσκόπιο ιστοί, κύτταρα ή υγρά του σώματος για την ανίχνευση καρκίνου — στη δική μου περίπτωση, το έκκριμα από τη θηλή. Ωστόσο, δεν ανησύχησαν. Ήμουν 34 ετών και δεν είχα επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, οπότε θεωρούσαν ότι η πιθανότητα καρκίνου ήταν πολύ μικρή.

Συνέχισα, λοιπόν, τα ταξίδια μου. Το έκκριμα, όμως, δεν σταμάτησε. Μια πελάτισσά μου πρότεινε να επισκεφθώ τη δική της γιατρό, επίσης στην Κροατία, για δεύτερη γνώμη. Αυτή τη φορά έκανα υπερηχογράφημα και στη συνέχεια γαλακτογραφία, μια ειδική μορφή ακτινογραφίας. Τα ευρήματα ήταν πολύ ανησυχητικά. Έκανα την πρώτη μου βιοψία, αλλά χρειάστηκε ένας μήνας για να βγουν τα αποτελέσματα. Τότε βρισκόμουν σε κρουαζιέρα στον Νείλο, στην Αίγυπτο, όταν έλαβα ένα email με θέμα «DCIS», δηλαδή πορογενές καρκίνωμα in situ. Δεν χρειάστηκε καν να ανοίξω το μήνυμα: μόλις είδα το θέμα, σκέφτηκα «Ω, Θεέ μου». Βρισκόμουν, όμως, κυριολεκτικά στη μέση του ποταμού. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα εκείνη τη στιγμή, οπότε συνέχισα τις διακοπές μου. Είχα κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις στην Ιορδανία και σκέφτηκα να τις ολοκληρώσω. Επρόκειτο να πάω και στο Ντουμπάι για ένα ακόμη επαγγελματικό ταξίδι, αλλά άλλαξα τα σχέδιά μου και επέστρεψα στη Νέα Υόρκη, γιατί οι γιατροί στην Κροατία ήθελαν πλέον να κάνω διπλή μαστεκτομή χωρίς περαιτέρω εξετάσεις.

Όταν επέστρεψα στη Νέα Υόρκη, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί σε όλους τους γαλακτοφόρους πόρους του αριστερού μαστού και ότι η διπλή μαστεκτομή ήταν η μόνη επιλογή. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Αυτό διακόπτει τη ζωή μου και είναι μια ταλαιπωρία». Ταξίδευα, ξεκινούσα μια νέα επιχείρηση, δημιουργούσα σημαντικές επαφές και γύριζα τον κόσμο. Έπρεπε, όμως, να διακόψω το ταξίδι μου και να επιστρέψω για θεραπεία. Καθώς προχωρούσε η εμπειρία μου με τον καρκίνο του μαστού, η διάγνωση έπαψε να μοιάζει με εμπόδιο και έγινε κάτι που άλλαξε τη ζωή μου προς το καλύτερο.

Ήμουν πάντα άνθρωπος που κυνηγά τους στόχους του, με έντονη ανάγκη να τα έχει όλα υπό έλεγχο και να μη σταματά ποτέ. Η εμπειρία του καρκίνου με ανάγκασε να επιβραδύνω. Όταν εξέτασα πραγματικά τη ζωή μου, συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν καλά με πολλούς τρόπους — όχι μόνο σωματικά, λόγω του καρκίνου, αλλά και ψυχικά και συναισθηματικά. Η νόσος έγινε, κατά μία έννοια, μια διαδικασία ίασης, γιατί με βοήθησε να καταλάβω τι ήθελα να βάλω σε προτεραιότητα και τι χρειαζόταν να κάνω για να νιώθω ότι η ζωή μου έχει περισσότερο σκοπό και να χρησιμοποιώ τον χρόνο και την ενέργειά μου πιο συνειδητά.

Πριν από τον καρκίνο αφιέρωνα πολύ χρόνο και ενέργεια στους άλλους. Τώρα ξέρω ότι δεν έχω τον απαραίτητο ψυχικό χώρο για να το κάνω αυτό. Πρέπει να τον προστατεύω για τον εαυτό μου, ώστε να είμαι παρούσα για τους ανθρώπους που έχουν πραγματικά σημασία στη ζωή μου και για την επιχείρησή μου.

Η πορεία της θεραπείας μου

Όταν έκανα διπλή μαστεκτομή, τον Φεβρουάριο του 2023, η διάγνωση ήταν καρκίνος σταδίου 1A. Τον Ιούνιο του 2023 υποβλήθηκα σε επανορθωτική επέμβαση μαστού. Επειδή προερχόμουν από τον χώρο της κίνησης, διαπίστωσα ότι οι οδηγίες για την επιστροφή στην άσκηση μετά από επέμβαση και αποκατάσταση μαστού ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Ουσιαστικά, η συμβουλή ήταν: «Μην σηκώνετε πάνω από 2,3 έως 4,5 κιλά για τις πρώτες τέσσερις έως έξι εβδομάδες και μετά επιστρέψτε σε ό,τι κάνατε». Στην πράξη, όμως, δεν μπορείς να επιστρέψεις αμέσως στην προηγούμενη ρουτίνα σου, ανεξάρτητα από το επίπεδο φυσικής κατάστασης που είχες. Είναι σημαντικό να ξαναβάλεις την κίνηση στη ζωή σου, επειδή είναι απαραίτητη για την υγεία. Αυτό με ενέπνευσε να δημιουργήσω τη δεύτερη επιχείρησή μου, την H.E.R., την οποία ξεκίνησα κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης και της ανάρρωσής μου και λάνσαρα τον Οκτώβριο του 2023. Προσφέρει προγράμματα που βοηθούν γυναίκες που έχουν επιβιώσει από καρκίνο του μαστού να επιστρέψουν στην κίνηση μετά από χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία ή/και ακτινοθεραπεία. Συνεργάστηκα με μερικούς πελάτες στην προπόνηση και ανέπτυξα τις δύο επιχειρήσεις μου με πλήρη απασχόληση μέχρι που έμεινα έγκυος πέρυσι. Ο γιος μου γεννήθηκε τον Φεβρουάριο και την άνοιξη άρχισα να επιστρέφω στη δουλειά. Τώρα φροντίζω, καλλιεργώ και αναπτύσσω ξανά τις επιχειρήσεις μου από το σπίτι μου στο East Rockaway, στο Long Island.

Η δεύτερη επιχείρησή μου, η H.E.R. — τα αρχικά των λέξεων Heal. Empower. Rebuild. — δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τις γυναίκες να ανακτήσουν τη δύναμη, την αυτοπεποίθηση και την κινητικότητά τους μετά από χειρουργική επέμβαση μαστού.

Οι έλεγχοι για τον καρκίνο του μαστού γίνονται πλέον κάθε έξι μήνες και περιλαμβάνουν κλινική εξέταση μαστών. Σε λίγους μήνες θα αρχίσω ξανά να παίρνω ταμοξιφαίνη, η οποία μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της υποτροπής. Είχα χρειαστεί να τη διακόψω λόγω της εγκυμοσύνης μου.

Μετά τη γέννηση του γιου μου χρειάστηκε να ξεκινήσω ξανά από το μηδέν τη ρουτίνα άσκησής μου. Η εμπειρία μοιάζει πολύ με την επιστροφή στη γυμναστική μετά την επέμβαση. Την άνοιξη έκανα το πρώτο μου τρέξιμο έπειτα από έναν χρόνο και δεν μπορούσα να τρέξω για περισσότερο από δύο λεπτά. Ήταν, όμως, μια αρχή. Πιστεύω πραγματικά ότι κάτι είναι καλύτερο από το τίποτα. Το σημαντικότερο είναι να ξαναχτίσεις τη συνέπεια, εντάσσοντας λίγη κίνηση όποτε μπορείς.

Υπάρχουν μελέτες που υποδεικνύουν ότι η τακτική προπόνηση μειώνει τον κίνδυνο υποτροπής του καρκίνου. Όπως ξέρω ότι χρειάζεται να πίνω νερό κάθε μέρα, ξέρω ότι χρειάζεται να γυμνάζομαι· είναι μέρος της προσπάθειας να είμαι και να παραμένω υγιής. Συνειδητοποίησα πόσο δεδομένη θεωρούσα την κίνηση παλαιότερα. Τώρα εκτιμώ πολύ περισσότερο το γεγονός ότι μπορώ απλώς να κινούμαι και ότι δεν βιώνω πια την εξουθενωτική κόπωση που κάποτε με εμπόδιζε να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Είμαι επίσης πιο συνειδητή στον τρόπο που κινούμαι. Όταν σχεδιάζω το ζέσταμά μου για την προπόνηση ενδυνάμωσης, δίνω προτεραιότητα στις ασκήσεις που ανοίγουν το στήθος, ακούω το σώμα μου και επιλέγω ήπιες, υποστηρικτικές κινήσεις και ασκήσεις, αντί να πιέζω διαρκώς τον εαυτό μου στα όριά του.

Τι θα έλεγα σε όσους περνούν κάτι αντίστοιχο

Η πρώτη συμβουλή που θα έδινα σε όποιον αντιμετωπίζει διάγνωση καρκίνου ή οποιοδήποτε μεγάλο γεγονός που αλλάζει τη ζωή του είναι να αναρωτηθεί: «Γιατί συμβαίνει αυτό για μένα;». Ξέρω ότι η πρώτη σκέψη είναι: «Γιατί συμβαίνει αυτό σε μένα;». Σας ενθαρρύνω, όμως, να αλλάξετε οπτική και να αναζητήσετε κάτι θετικό. Πιστέψτε με, έχω περάσει κι εγώ από εκεί. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι όταν βρίσκεσαι μέσα στη δίνη των γεγονότων, αλλά υπόσχομαι ότι στην άλλη πλευρά θα υπάρχει κάτι καλό, γιατί η ζωή συμβαίνει για χάρη σας.

Το σημαντικότερο μήνυμα που θέλω να συνεχίσω να μεταδίδω είναι ότι η κίνηση είναι για όλους, όποια κι αν είναι η φάση της ζωής τους. Το ζητούμενο είναι να βρεις από πού μπορείς να ξεκινήσεις, είτε δεν έχεις ασκηθεί ποτέ είτε επιστρέφεις στην άσκηση μετά από μια μεγάλη αλλαγή, όπως ο καρκίνος του μαστού ή η εγκυμοσύνη. Είναι σημαντικό να μάθεις να ακούς το σώμα σου και να θυμάσαι ότι η πρόοδος δεν είναι γραμμική. Μια μέρα μπορεί να κάνεις πέντε κάμψεις και να νιώθεις υπέροχα, και την επόμενη να κάνεις μία και να νιώθεις απαίσια. Δεν πειράζει — η πρόοδος έχει διακυμάνσεις. Αν νιώθεις ότι προχωράς ομαλά στην άσκηση και ξαφνικά κάνεις δύο βήματα πίσω, να θυμάσαι ότι αυτό συμβαίνει σε όλους. Το σημαντικότερο είναι να συνεχίσεις να προχωράς, ό,τι κι αν γίνει. Μπορείς να τα καταφέρεις!

Οι αποφάσεις για την παρακολούθηση και τη θεραπεία πρέπει να λαμβάνονται σε συνεννόηση με τον γιατρό.